Geeking out in Tokyo

Vrijdag 27 mei 2016Voor de tweede keer deze reis regent het. Ik heb dus enorm geboft qua weer! Om deze druilerige dag zonnig te beginnen ontbijt ik ’s ochtends bij Eggs n Things met een pitaya bowl. Dit is zeg maar bevroren dragon fruit, wat een heerlijk papje wordt zodra ik het meng met granola, banaan en aardbeien. Met een lekker kopje hibiscus thee erbij ben ik klaar voor de dag!

Eerste stop (na het ontbijt) is Nakano Broadway. Dit is een overdekt winkelgebied speciaal voor geeks en nerds zoals ik. Waar de meeste Floridagangers het geweldig vinden om naar de Outlet Malls te gaan, loop ik daar altijd met een grote boog voorbij. Niks voor mij. Maar hier bij Nakano Broadway ga ik los! De vele piepkleine winkeltjes staan bomvol met allerlei merchandise uit Tokyo Disney Resort, maar ook met allemaal boeken, comics, collector items, anime, manga, Star Wars, speelgoed uit de jaren 50 t/m 90, … Noem maar op en ze hebben het hier. Geweldig!!! Vooral de winkels van RobotRobot en Mandarake zijn favoriet bij mij. Ik vind zelfs een sleutelhanger van Billy the Kitten van het spelletje Neko Atsume wat ik zo graag speel. Ik loop als een wilde door alle winkels en het duurt dan ook niet lang voor ik bepakt en bezakt met allerlei tasjes loop. Voordat ik helemaal doorsla hou ik het voor gezien en stap ik op de metro naar Shinjuku.

Hier breng ik een bezoekje aan het Tokyo Metropolitan Government Building. Reden is dat je hier gratis naar het observatiedek kan vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Er zijn vele torens en gebouwen waar je naar binnen kan, maar voor de meeste moet je betalen. En gratis is bij mij het magische woord, dus Tokyo Metropolitan Government Building it is!
Het is nog een stukje lopen vanaf het station en terwijl ik aandachtig sta te turen welke uitgang ik moet hebben, loopt er een Japanse man op mij af. Hij draagt een hoedje met daarop de Engelse vlag geborduurd. De man verteld dat hij met pensioen is, en omdat hij redelijk goed Engels spreekt spendeert hij nu zijn tijd op dit station om toeristen de weg te wijzen zodat hij zijn Engels kan blijven oefenen en het contact met de mensen niet verliest.

Aangekomen bij het TMGB kan ik kiezen uit de North Tower en de South Tower. Je kan beide bezichtigen, maar de torens zijn niet met elkaar verbonden en hebben een aparte entree. Ik besluit om eerst de North Tower te doen. De lift brengt me naar de 45ste etage, waar ik inderdaad op een prachtig uitzicht word getrakteerd! Het is jammer dat het nu zo regenachtig is, anders was het helemaal waanzinnig geweest!
De North Tower heeft ook een chique restaurant waar ik een verfrissend drankje drink en van het mooie uitzicht op de Tokyo Skytree geniet. Dit is het goede leven! Ik plaats gelijk een foto op FB en krijg meerdere reacties over de lekkere cocktail. Sorry mensen, deze cocktail is toch echt een glaasje Oolong ijsthee! Ik zit om 12 uur ’s middags nog niet aan de drank haha!
Hierna breng ik een bezoekje aan de South Tower waar het een stuk drukker is. Het uitzicht is echter net zo mooi!

Vervolgens ga ik naar Harajuku. Deze wijk staat bekend voor alle jongeren die hier gekleed in cosplay of gothic lolita en dergelijke rondhangen. Een feest om te zien! Ik loop over Takeshitastraat, en hier is het een waar shopwalhalla voor leuke aparte kleding. Gotta love Tokyo!
Wat ik hier ook veel zie, zijn eetkraampjes waar je een soort crepe kan kopen. Deze crepe wordt belegd met allerlei zoetigheden als ijs, taart, slagroom, chocolade en fruit, en wordt vervolgens opgerolt zodat je het uit het vuistje kan eten. Het glazuur springt spontaan van mijn kiezen als ik er al naar kijk!

Geen crepe voor mij, maar wel een lekkere float bij Pompompurin. Pompompurin is een hondje met een baret die uit hetzelfde huis komt als Hello Kitty. En omdat het een populair hondje is, heeft hij zijn eigen thema restaurant gekregen! Tokyo kent vele thema restaurants, eerder deze reis at ik al bij Alice in Wonderland, en eigenlijk is het een must om bij een bezoekje aan deze fantastische stad een keer naar een thema restaurant te gaan.

Aangezien Pompompurin qua voedsel niks vegetarisch op de kaart heeft staan, laat staan iets veganistisch, hou ik het bij een float. Dit is een glaasje limonade met onderin stukjes verse mango en bovenop een ijsbolletje versiert als het schattige hondje. Het gehele restaurant is dan ook super kawaii! Ik vind het zo leuk om hier even te zitten! En ik ben er niet eens naar op zoek gegaan, maar spontaan tegenaan gelopen.

Waar ik wel naar op zoek ben is het Kawaii Monster Cafe. Voor vertrek had ik van een FB vriend de tip gekregen om hier te gaan eten. Maar waar staat dat verdraaide restaurant nou? Volgens google maps ben ik ten hoogte van het restaurant, maar het enige wat ik zie zijn winkels. En dan valt het kwartje. Ik moet hier in Tokyo ook niet op ooghoogte kijken… Dit soort restaurants zijn altijd onderin een kelder of op een bovenste etage gevestigd. En jawel, om bij het Kawaii Monster Cafe te komen moet ik met de roltrap naar de 4e verdieping. Ik leer het nog wel een keer!
Helaas is het restaurant gesloten ivm een of ander evenement. No worries, dan kom ik morgen toch gewoon terug!

Ondanks dat ik goed mijn slag heb geslagen bij Nakano Broadway, is er toch nog een plekje in mijn koffer vrij voor een paar hebbedingetjes van de Alice in Wonderland winkel. Deze winkel heet Alice on Wednesday, omdat de eigenaren woensdag de meest saaie dag vinden en ze deze een beetje wilden opfleuren. Nou, dat is gelukt!
De entree van de winkel is werkelijk fantastisch! Er staan meerdere deuren, groot en klein, waarvan 1 kleine deur de ingang is. Je moet hier gebukt doorheen, net als Alice die haar wonderland betreed. En wow, de gehele winkel is 1 groot wonderland! Er hangen allerlei schilderijen aan de wand, met 1 speciale van de cheshire cat. De catterpillar is aanwezig, evenals de troon van de harten koningin. De winkel staat verder vol met de leukste spulletjes en ik kan het niet laten om hier een en ander te kopen. En waar je in Nederland tegenwoordig moet betalen voor een plastic tasje, krijg je deze in Japan nog gewoon gratis. Sterker nog, ze stoppen er zelfs 3 extra tasjes voor niks bij! Niet alleen bij de Alice winkel, maar echt overal! Als ik vraag waarom dat is, krijg ik als antwoord omdat de tasjes leuk zijn, ik ze kan uitdelen en zij op deze manier extra reclame krijgen.

Inmiddels heb ik aardig trek gekregen en ga ik op zoek naar een tentje om wat te eten. Onderweg naar Shibuya loop ik langs een klein restaurant wat er van buiten erg leuk uitziet en waar ze ook vegetarische curry hebben. Het restaurant blijkt een soort artistiek gebeuren, want zodra ik beneden naar het eetgedeelte ga zie ik dat alle tafels zijn voorzien van een tekenschrift en potloden. Ik kies een tafeltje met een mini R2D2, doodle wat in 1 van de schriftjes en schrijf een kort verslag over mijn mooie reis.

De Shibuya crossing is in het donker nog gaver dan overdag. Ik loop meerdere keren over het kruispunt en krijg een beetje een F&F Tokyo Drift en Lost in Translation gevoel. Where’s Bill Murray when you need him?!
Van een afstandje bekijk ik de gekte dat Tokyo heet en besef even heel goed wat voor mooie en bijzondere reis ik aan het maken ben. Zodra ik naar het metro station loop merk ik dat ik de paraplu ben vergeten die ik vanochtend gratis van het hotel had meegekregen en waar ik al de hele dag mee rondsjouw. Het is zeker 45 minuten geleden dat ik deze op de Shibuya Crossing heb laten liggen, en ik verwacht dat ie inmiddels een nieuwe eigenaar heeft gevonden. Tegen beter weten in loop ik toch terug naar het punt waar ik de paraplu had neergelegd. Tot mijn grote verbazing ligt de plu nog precies zoals ik hem had achtergelaten. Is dit echt zo’n grote verrassing? Nee, want Japan is super veilig en mensen komen niet aan spullen die niet van hen zijn.

Terug in het hotel geef ik mijn voetjes even rust in de zalige voetenmassage bak en spreek ik met een paar meisjes af om naar een karaoke bar te gaan. Dit zorgt voor grote hilariteit want geen van ons allen kan goed zingen. Maar we hebben schik en daar gaat het om!

Jenn in Wonderland

Woensdag 18 mei 2016De wekker loopt wat later af dan de afgelopen paar dagen. Ik verhuis zometeen naar mijn nieuwe hotel en kan daarom lekker rustig aan doen. Na een lekker ontbijt loop ik rond 10 uur op mijn gemak naar het metrostation Kasai. Hier wil ik een kaartje kopen naar Akasaka Mitsuke, maar bij de kaartjes automaat raak ik een beetje overweldigd door de vele metrolijnen. Waar moet ik beginnen?! Het blijkt makkelijker re zijn dan de eerste aanblik doet vermoeden en binnen no time rolt mijn kaartje uit de automaat. Alles staat zo duidelijk aangegeven! Ook op de stations wijst de weg zich vanzelf. Door middel van pijlen kan je zien of je links of rechts moet lopen en op het perron staan lijnen waar je netjes in de rij kan wachten tot de metro er is.

Bij Akasaka Mitsuke stap ik uit en loop ik in een paar minuten naar mijn hotel voor de komende 2 nachten, het Centurion Cabin & Spa, een typisch Japans capsule hotel voor vrouwen. Dit houdt in dat ik in een lange gang in een kleine cabine overnacht. De cabine kan worden afgesloten met een rolgordijn zodat ik geen inkijk heb. De capsule is groter dan verwacht. Het heeft een flatscreen tv, een tablet waar ik gebruik van kan maken, er staan meerdere planken om mijn spulletjes op te leggen en er staat een tas voor mij klaar met daarin een kimono, handdoeken en beauty producten zoals een lekker gezichtsmasker. Het hotel is verder voorzien van een sauna, relax ruimte, fitness ruimte, gemeenschappelijke onsen en heerlijke voetmassage. Ook staan er de hele dag lekkere sapjes klaar. Een heerlijk verwen hotel dus!

Zodra ik ben ingecheckt ga ik op pad. Ik had iets gelezen over een katten tempel en daar wil ik graag naartoe. Na een metro rit van een half uur kom ik aan bij station Gotokuji. Het is meteen duidelijk dat ik op het juiste station ben, want overal staan katten beelden. Maar welke kant moet ik nu op? Een wirwar van kleine straatjes en nergens een bordje met kattentempel die kant op. Ik probeer het dan maar te vragen aan een politieagent. Die zal hier vast de weg wel weten! De meeste Japanners spreken erg slecht Engels en ik spreek 2 woorden Japans, dus ik probeer het zo kort en bondig mogelijk te houden. Ik buig beleefd en zeg vervolgens: ‘Cat Temple, Kudasai’. De agent kijkt me een beetje verwilderd aan, dus ik probeer het nog een keer: ‘Cat. Temple. Kudasai’. Weer geen reactie. Ok, misschien weet de man niet wat “cat” betekent. Ik probeer daarom een laatste poging: ‘Domo, Miauw Miauw, Temple, Miauw.’ Geen succes. De man kijkt me vol ongeloof aan en springt snel op zijn fiets. Hij zal wel gedacht hebben; Wat is dat voor een vreemde vrouw die staat te miauwen?! Wegwezen!

Uiteindelijk vind ik iemand die Engels spreekt en mij de weg wijst. Als ik bij de tempel ben aangekomen zie ik dat het hek dicht is. Nee he. Ik rammel even aan het hek, maar het is echt op slot. Kan ik er misschien overheen klimmen? Dan bedenk ik dat dit wellicht niet de hoofdingang is, dus ik besluit de stenen muur te volgen tot ik bij een opening kom. En jawel, even later kom ik bij de hoofdingang terecht!

Deze Gotokuji tempel is de geboorteplaats van the beckoning cat. Je weet wel, de Japanse kat die een pootje omhoog houdt en voor geluk zorgt. Het verhaal gaat dat de mooie tempel eerst een klein hutje was waar een arme priester woonde. Er kwam regelmatig een kat bij hem langs waar hij voor zorgde. De priester zei toen tegen de kat dat als hij blij was met de goede zorgen of hij dan voor een beetje voorspoed wilde zorgen. En dat deed de kat! Hij ging voor de tempel zitten met zijn pootje omhoog om op deze manier reizigers te wenken.

Het is tegenwoordig een prachtige tempel! Wat heerlijk om hier rond te lopen! Er is een gedeelte waar the beckoning cat wordt geeerd en waar er honderden beelden van hem staan. Een indrukwekkend gezicht. Wat gaaf om dit te zien! Ook de begraafplaats bij de tempel is prachtig. Ik kijk mijn ogen uit!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar beeldjes en wat wierrook. De beeldjes gaan mee naar huis, maar de wierrook steek ik bij de tempel aan voor mijn lieve poezenkind.

Hierna is het tijd om de rustgevende tempel te verruilen voor het drukke Shibuya. Hier wil ik Hachiko even gedag zeggen. Of tenminste het standbeeld van hem. Hachiko was een hondje die rond 1925 tot 1935 zijn baasje altijd stond op te wachten tot die uit zijn werk kwam. Op een gegeven moment overleed het baasje, maar Hachiko bleef bij het station tot aan zijn eigen dood trouw op zijn baasje wachten. Er is een Japanse film van gemaakt, en ook een Amerikaanse remake met Richard Gere. Een lieve film, een mooi verhaal, dus ik wil Hachiko even gedag zeggen. En ik ben niet de enige! Het beeld wordt omringd door mensen! Ik weet niet of iedereen voor Hachiko komt, want hij staat precies bij 1 van de meest drukke plekjes op aarde, nl de Shibuya Crossing.

Fans van films als Lost in Translation en Fast & Furious Tokyo Drift zullen dit kruispunt ongetwijfeld meteen herkennen. Met de vele (diagonale) zebrapaden is het een feest om de mensenmassa te zien oversteken. En het voelt oom best apart als ik zelf de straat oversteek. Heel even voel ik wat vlinders in mijn buik. Ik ben gewoon in Tokyo! Wheeeee!!

Bij Starbucks kan je het kruispunt van bovenaf zien, maar ook hier is het super druk en vechten om een plaatsje bij het raam. Daar heb ik geen zin in, dus ik ga op zoek naar een leuker tentje voor een late lunch. Ik wil graag een hapje eten bij het Alice in Wonderland restaurant. Tokyo heeft 5 Alice restaurants, alle 5 met hun eigen aankleding. Het restaurant Alice in a dancing land zit hier vlakbij, dus daar ga ik naartoe!
Via google maps kan ik precies zien waar ie zit en zo te zien is het makkelijk te vinden.

Ja, dat had ik gedacht! Ik loop meerdere keren langs de plek waar het restaurant volgens google maps zou moeten zitten, maar het enige wat ik zie zijn winkels. Ben ik nou gek? Ik loop een tijdje heen en weer en ga tenslotte maar bij de Body Shop naar binnen om het daar te vragen. De verkoopster wijst naar het gebouw aan de overkant, daar moet ik zijn. Ik zie alleen een kledingzaak, maar vooruit, ik zal het daar wel even vragen. De verkoopster van de kledingzaak zegt dat ik in het juiste gebouw ben en wijst vervolgens naar de roltrap. Dus ik naar boven, maar ook daar is geen restaurant te bekennen!
Uiteindelijk blijkt dat ik in de kelder moet zijn. Vanaf een zijstraat is er een aparte ingang naar het restaurant en mag ik 2 trappen naar beneden. Nu ik het eindelijk heb gevonden slaat de euforie weer toe. Ik ben sinds klein meisje al dol op Alice en deze restaurants stonden dan ook erg hoog op mijn to do lijstje voor deze reis.

Helemaal blij meld ik mij bij de counter. Hallo, daar ben ik dan! Ik kom een hapje eten en een kopje thee drinken!
De hostess kijkt ietwat sip en verteld dat ze zijn gesloten. Sorry, wat? Gesloten? You have got to be effing kidding me! Maar dan zegt de hostess dat ze om 17:00 uur weer open gaan voor diner. Het is hier heel normaal om tussen lunch en diner een uurtje of twee het restaurant te sluiten, iets wat ik niet wist. Goed, dat uurtje wachten is niet zo heel erg. Ik besluit om de tijd te doden bij de Disney Store, dan vliegt de tijd voorbij!

Twee minuten over vijf meld ik mij bij Alice in a Dancing Land. Voor ik mag plaatsnemen aan een tafeltje moet ik eerst de huisregels doornemen: ¥500 table service, maximaal 2 uur blijven zitten en minimaal 1 hapje en 1 drankje nuttigen. Ik ga hiermee akkoord en word vervolgens door een meisje verkleed als Alice naar mijn tafel gebracht. Jippie!!!
Nog even over de table service. Bij de thema restaurants is het gebruikelijk dat je voor de service betaald. Maar fooi geven is not done in Japan, dus dat heft elkaar weer op.

Goed, ik zit dus aan mijn tafeltje en krijg een super leuk menukaart in mijn handen gedrukt. Dit is in de vorm van een klok en staat vol met mooie tekeningen van Alice en Co. Ik ben helemaal in awe! Het restaurant is ook zo prachtig! Gewoon een pretpark op zich! Midden in het restaurant staat een witte carousel en de muren van zijn beschilderd met mooie plaatjes. Het eten dat wordt geserveerd is ook geweldig leuk versierd en de cocktails zijn verukkelijk! Ik begrijp nu waarom je maximaal 2 uur mag blijven zitten. Ik wil hier nooit meer weg!

Ik smikkel van alle lekkernijen en rek de tijd zo lang mogelijk. Maar dan is het toch echt tijd om te gaan. Bij het afrekenen krijg ik nog een zakje Alice in Wonderland thee mee. Helemaal leuk! Wellicht dat ik later tijdens deze reis nog een ander Alice restaurant ga proberen. Hoewel, er staan nog meer thema restaurants op mijn lijstje!
Voor nu ga ik in ieder geval terug naar het hotel. Even lekker in de sauna en mijn vermoeide voetjes laten verwennen in de voetenmassage bak. Oh, wat is dat een heerlijkheid. Hier wil ik ook nooit meer weg!

Het is overigens enorm gezellig bij de relax ruimte. Iedereen lekker in kimono met een groen sapje en de voetjes in de massage bak. Beetje kletsen, beetje chillen, het is net een pyjama party!
Rond middernacht vind ik het mooi geweest. Tijd om mijn bed op te zoeken en te dromen over katten tempels en Alice cocktails.