Japan

Reisverslag Japan 2016

14 mei - Naar het land van de Rijzende Zon
16 mei - Tokyo Disneyland
17 mei - Tokyo DisneySea
18 mei - Jenn in Wonderland
19 mei - Grand Sumo Tournament
20 mei - Van Tokyo naar Kyoto
21 mei - Onder de indruk in Miyajima en Hiroshima
22 mei - Op de fiets door Arashiyama
23 mei - Torri & Totoro
24 mei - Gouden Tempels, Jaws en Sprookjes Hotels
25 mei - Universal Studios Japan
26 mei - Terug naar Tokyo
27 mei - Geeking out in Tokyo
28 mei - Geeking out in Tokyo - vol.2
29 mei - Going Home

Going Home

Zondag 29 mei 2016Helaas, de reis zit er alweer op. Over een paar uur vertrek ik richting Nederland. Maar omdat ik gisteren al mijn koffer had ingepakt kan ik vanochtend nog lekker een beetje tutten in mijn verwen hotel. Onsen, voetenmassage, … Wat zal ik dat straks missen als ik weer thuis ben!

Er zijn meerdere mogelijkheden om vanaf het hotel naar luchthaven Narita te gaan. Op de heenreis koos ik voor de limousine bus, maar nu pak ik de metro. Dat is wel zo makkelijk vanaf mijn huidige locatie. Ik neem de Ginza lijn naar Asakusa, waar ik overstap op de Asakusa lijn naar de luchthaven. Het is misschien niet de snelste optie en ook niet de goedkoopste, maar omdat ik nu zo vertrouwd ben met de metro is het voor mij de makkelijkste. Geen gezoek, geen enorme drukte = geen stress.

Anderhalf uur later sta ik op Narita Airport waar twee weken geleden mijn reis begon. Ik kijk een beetje weemoedig naar het JR ticket office, waar allemaal nieuwe reizigers hun JR pas activeren. Is het echt pas twee weken geleden? Het voelt zoveel langer! Als je zegt dat ik 2 maanden ben weggeweest geloof ik het ook.

Aangezien ik niet online kon inchecken moet ik dat hier op de luchthaven doen. De balies gaan pas over een uur open en er staat nu al een gigantische rij die met de seconde langer wordt. Ik sluit dus snel aan!
Tijdens het wachten word ik benaderd door een cameraploeg van een Japans tv station. De reportster verteld dat ze een tv programma maken over toeristen, en of ze mij wat vragen mogen stellen. Ik had in de Lonely Planet al gelezen dat dit kon gebeuren en ik heb tijdens mijn reis het bewuste programma ook een paar keer op tv gezien. Ik vind het wel grappig dat ik zo op de valreep op de Japanse tv zal verschijnen, dus ja hoor, vraag maar raak!

De eerste vraag is waar ik vandaan kom. Ik antwoord met ‘Netherlands’, wat een vragende blik oplevert van de reportster. Dan probeer ik het met ‘Holland’.
‘Poland?’, is het antwoord van de reportster. Ik schud driftig van nee. ‘Netherlands. Holland. Hollandia? Amsterdam!’ De vrouw knikt een beetje twijfelachtig ‘Amsterdam land. Hai hai’, en gaat snel verder met de volgende vraag wat voor  souvenirs ik allemaal heb gekocht.
De tas met kit kats ligt als eerste voor het grijpen, dus trots laat ik zien welke smaken ik allemaal heb gekocht. De reportster kijkt een beetje teleurstellend. Waarschijnlijk had ze gehoopt dat ik een prachtige kimono of Hattori Hanzo zwaard uit mijn tas zou toveren, maar in plaats daarvan krijgt ze doosjes kit kats.
Ze vraagt of er in mijn land geen kit kats worden verkocht. (Volgens mij heeft ze nog steeds geen idee waar ik vandaan kom.) Ik antwoord dat er in Nederland wel kit kat wordt verkocht, maar niet in alle smaken zoals hier in Japan. De reportster begint haar aandacht een beetje te verliezen, want zeg nou zelf, zo spannend zijn kit kats niet. Tijd om het grotere geschut tevoorschijn te halen! Ik laat zien dat ik ook een paar mooie Japanse slippers heb gekocht, de typische groene poeder thee, en de tas uit Miyajima waar inmiddels een mini Gelatoni uit DisneySea aan bungelt. De reportster is nu super enthousiast en wil alles weten over mijn reis. Helemaal blij vertel ik over alles wat ik heb gezien en gedaan en dat ik dolgraag nog een keer terugkom. Het gesprek eindigt met de vraag of ik het echt goed vind dat ik op tv kom. Ja, dat vind ik echt goed. Ik vind het wel leuk om de wetenschap te hebben dat terwijl ik alweer hard aan het werk ben in Nederland, ik toch nog een beetje in Japan ben.

Het inchecken verloopt vlot en ook de vlucht van Tokyo naar Xiamen gaat voorspoedig. Ik zit lekker voorin het vliegtuig en kan op Xiamen airport gelijk een sprintje maken naar customs & immigrations. Ik heb de heenreis nog in gedachten, toen ik zo verschrikkelijk lang bij immigrations moest wachten, maar zo lang als het toen duurde, zo snel gaat het vandaag. Binnen no time sta ik met mijn tijdelijke visum op Chinees grondgebied en kan het lange wachten op mijn volgende vlucht beginnen.

De tijd dood ik in een restaurant, zodat ik mijn rijst-eten-met-stokjes skills kan showen tegenover de andere toeristen die braaf een lepel gebruiken, maar vooral omdat ik hier even relaxt kan zitten internetten. Xiamen airport heeft gratis internet, en hoewel het geen enkel probleem is om emails te versturen en naar mooie plaatjes van China te kijken, staat FB nog steeds op de Chinese zwarte lijst. Instagram trouwens ook.

Tenslotte loop ik een rondje langs de winkels waar ik verschrikkelijk hebberig word van alle leuke panda items. Dan valt mijn oog op een nekkussen in de vorm van een Chinese draak. Ik vind hem super schattig en ben er gelijk verliefd op. Deze moet ik hebben! Maar wat zijn hier eigenlijk de regels? Moet ik afdingen? De verkoopsters spreken 3 woorden Engels: “Cute” en “You buy”, maar op het moment dat ik met mijn credit card zwaai raken ze in paniek. Google translate werkt niet (waarschijnlijk staat Google ook op de lijst van verboden websites), dus dan maar met handen en voeten. Deze internationale taal werkt altijd!
Het lukt om wat van de prijs af te halen, maar bij het kleine winkeltje is geen mogelijkheid om met credit card te betalen, dus de verkoopsters sluiten de handel en nemen mij mee naar een eettentje verderop waar ik wel met cc kan betalen. Dat dit een heel andere zaak is maakt niet uit, zolang het geld maar binnenstroomt! Zij blij en ik blij met mijn Chinese nekkussen.


Maandag 30 mei 2016
Even na middernacht vertrekt de vlucht naar Schiphol. Ook hier zit ik weer lekker voorin het vliegtuig bij het raam. Naast mij zit een Chinese vrouw en aan het gangpad een Duitse man. De Chinese vrouw reist samen met een vriendin die een stukje verderop ook in het midden zit. De vrouwen willen graag naast elkaar zitten en babbelen er flink op los met de stewardess om dat voor elkaar te krijgen. Ik zie de stewardess mijn kant op kijken, en ik weet wat er gaat gebeuren, dus ik draai snel mijn hoofd om en kijk nonchalant uit het raam. Geen denken aan dat ik mijn comfortabele raamplaats opgeef om 12 uur op een middenstoel te gaan zitten. Daar komt bij dat ik een veganistische maaltijd heb besteld, en uit ervaring weet ik dat dit altijd misgaat op het moment dat ik ergens anders ga zitten.
De Duitse man aan het gangpad is aardiger dan ik en geeft, onder luid gemopper, wel zijn stoel op.

Ik heb een nep draak om mijn nek hangen, maar nu de twee vrouwen samen zitten blijken zij echte Chinese draakjes te zijn! Beide dames zijn zo irritant dat ik me afvraag of ik niet beter was afgeweest met die plek in het midden. Ze spreken geen woord Engels en willen vanalles weten, dus iedere keer als ze een vraag hebben over de volumeknop, hoe de stoel naar achteren moet, hoe het tafeltje naar beneden gaat, waar ze de koptelefoon kunnen inpluggen, of hoe de volumeknop ook alweer werkt omdat ze zelfs na 4 keer uitleggen niet weten hoe ze de film harder en zachter moeten zetten, krijg ik een klap tegen mijn arm. ‘Help!’, zegt de vrouw terwijl ze flink tegen m’n arm slaat. Ja, dat woordje kent ze dus wel, maar ‘Auw’ kent ze niet. Is dit karma omdat ik mijn stoel niet wilde opgeven? Ik knik beleefd en terwijl ik probeer uit te vinden wat het probleem nu weer is, zeg ik met een stralende lach: ‘Ooh, you’re so annoying!’ De vrouw heeft geen idee wat ik zeg en lacht vriendelijk terug: ‘shi, shi’ (yes, yes).

Uiteindelijk vallen de dames in slaap en kan ik rustig genieten van Tom Hardy in the Revenant en een aantal Marvel films. De vlucht verloopt verder soepel en even na 06.00 uur staan we op Nederlandse bodem. Omdat ik enkel handbagage heb kan ik meteen door de douane naar de Schiphol taxi. Hier moet ik nog wel een tijdje wachten omdat de chauffeur in de file staat. No worries, na 21 uur reizen kan dit uurtje er ook wel bij.
Ik hoef de taxi gelukkig niet te delen, dus zodra de chauffeur er is ben ik met 20 minuten thuis waar het nagenieten kan beginnen!

Geeking out in Tokyo - Vol. 2

Zaterdag 28 mei 2016
Het is mijn laatste volledige dag in het mooie Japan, en die wil ik ten volle benutten! Dus hopla, vroeg uit de veren, maar ook weer niet te vroeg want ik wil vandaag een beetje relaxt doen.

Eerste bestemming is Asakusa. Deze wijk ligt aan de oevers van de Sumida rivier en stond vroeger vooral bekend als entertainment centrum van Tokyo, en nog steeds kan je hier allerlei shows bijwonen. Ik ga hier echter naartoe voor de Boeddhistische Senso-ji tempel. Misschien komt het omdat de vermoeidheid is toegeslagen, of omdat ik deze reis al vele prachtige tempels heb gezien, of omdat het super druk is, maar ik ben niet heel erg onder de indruk en het wordt dan ook een kort bezoekje.

Ik neem een kijkje bij de marktkraampjes rondom de tempel en dwaal door de gezellige winkelstraten. Op een gegeven moment kom ik langs een gebouw met een gietijzeren balkon, wat een beetje aan New Orleans doet denken. Onderin is een soort casino gevestigd waar je Pachinko kan spelen, een pinball-achtige slot machine waarbij je zoveel mogelijk balletjes moet zien te verzamelen. Deze ballen kan je later inwisselen voor allerlei prijzen behalve Japanse Yens. Want wegens een Japanse gok wet kan je niet spelen voor geld. Het ziet er heel bijzonder uit en ik besluit om een gokje te wagen. Geen idee hoe het allemaal werkt, maar het is wel erg leuk en super verslavend! Misschien een idee voor MyVegas? Online Pachinko spelen en dan je rewards kunnen inwisselen bij leuke restaurants hier in Tokyo.

Omdat ik geen genoeg kan krijgen van de Japanse gekkigheid pak ik de metro naar Akihabara, Akiba voor vrienden. Mijn tactiek is om in de metro altijd zo dicht mogelijk bij de deur te zitten zodat ik goed in de gaten kan houden wanneer ik eruit moet. Ook deze rit ben ik zo gefocused dat ik niet eens in de gaten heb wat er zich allemaal in de metro afspeelt, maar plotseling krijgen de twee mannen naast mij ruzie. Ze beginnen elkaar te schoppen en te slaan en vallen bijna bovenop mij. Ik ben helemaal verbouwereerd en het enige wat ik weet uit te brengen is: ‘Careful, men! There’s a tourist sitting here!’ Slaat natuurlijk helemaal nergens op en de mannen denken vast: Boeien! Wij zijn lekker aan het “vechten”. Ik schrijf vechten tussen haakjes, want veel meer dan een beetje schoppen en wat met de handen wapperen is het niet. De mannen zeggen verder geen woord, ze staan elkaar enkel dreigend aan te kijken. Door deze ongein ben ik echter wel van mijn apropos en hoop ik dat ik mijn halte niet heb gemist. Anders moet ik weer terugreizen en dan heb ik dat gezeur weer of ik niet per ongeluk in een express metro ben gestapt ipv eentje die overal stopt.

Gelukkig heb ik mijn halte niet gemist en sta ik even later in het bruisende Akihabara, Tokyo’s elektronica wijk. Alles op gebied van elektronica vind je hier. Of het nou de allernieuwste tablet is of een onderdeel van je 20 jaar oude computer, Akiba heeft het! Daarnaast is het ook het mekka voor Manga en Anime en kan je hier genieten in 1 van de vele Maid Cafe’s. Dit zijn restaurants waar je door je serveerster (de maid) volop in de watten wordt gelegd. De jonge serveersters dragen french maid outfits of anime cosplay en noemen je master of mistress. Ze zijn heel onderdanig en tijdens je maaltijd kan je een spelletje boter, kaas en eieren spelen met je maid. Het klinkt best grappig en het is typisch Japans, maar gezien de opgewonden mannen die naar binnen gaan weet ik niet of het ook leuk is als ik hier in mijn eentje zit. Ik besluit om de Maid Cafe’s deze reis over te slaan en verblij mijn inner nerd met een bezoekje aan de fantastische RobotRobot winkel voor ik weer op de metro stap.

Eigenlijk was het mijn bedoeling om naar het Imperial Palace te gaan, maar zodra ik de gigantische drukte op het station zie blijf ik lekker zitten. De man met de hamer heeft nu echt toegeslagen! Ik stap tenslotte uit bij Harajuku waar ik gelijk naar het Kawaii Monster Cafe loop. Hier wilde ik gisteren al een hapje eten maar ging toen niet door omdat er een evenement aan de gang was. Vandaag gaan we in de herkansing!

Het eerste wat ik bij binnenkomst zie is een mini draaimolen in de vorm van een taartje met daarop bananen, kersen, lippen en gekke paardjes. Hier word ik verwelkomd door 1 van de drie Kawaii monster girls en naar mijn tafeltje geleid. Het restaurant is psychadelic. Een overdaat aan kleuren en design met ruimtes genaamd Mushroom Disco, Milk Stand, Bar Experiment en Mel-Tea Room. De menukaart is een tablet versierd als een ijsjesmonster en alle hapjes en drankjes hebben iets aparts. Het drankje wat ik bestel is een ‘mad scientist’. Het drankje wordt geserveerd in een normaal glas met daarbij 2 buisjes met rode en blauwe vloeistof. Het is de bedoeling dat ik eerst de rode vloeistof toevoeg en daarna de blauwe. Wat er allemaal inzit weet ik niet, maar het ziet er heel spannend uit en smaakt errug lekker! Ik krijg er ook een bakje kattenbrokjes bij. Dit is een roze bakje met ijs met daaroverheen gekleurde cornflakes en een suikerspin wat de haarbal moet voorstellen. Super!
Halverwege geven de 3 kawaii monster girls een show weg op de draaimolen, wat het feest helemaal compleet maakt. Geweldig restaurant!

Ik had gezien dat er op loopafstand van mijn hotel een kleine maar interessante tempel staat, en daar wil ik nog even een kijkje nemen. Waar ik vanochtend niet zo onder de indruk was, ben ik dat nu wel. Overal staan beelden van vossen, allemaal met een rood doekje om hun nek om kwade geesten te weren. Het is erg stil en de tempel doet mysterieus aan. Ik blijf hier enige tijd zitten en ben blij dat ik ‘m heb ontdekt! En wat een verschil met het Tokyo waar ik net was… Het is echt een stad van uitersten.

Het is inmiddels traditie geworden om een reis af te sluiten met een cocktail in een tiki bar, en laat er nou net een tiki bar in de buurt zijn! Een heuse Trader Vic’s in het chique New Otani hotel. Op mijn gemak wandel ik langs de rivier naar het hotel, waar het natuurlijk weer een hele zoektocht is om het restaurant te vinden. Ik moet naar de 4e verdieping wat de kelder blijkt te zijn en om daar te komen moet ik met een lift in een ander gebouw. Pffff.
Maar het is de moeite waard! Zodra ik bij het restaurant ben waan ik mij in tiki sferen en de cocktail smaakt goed!
Ik toast op een zeer geslaagde reis en weet zeker dat dit niet de laatste keer is dat ik in Japan ben. Wat een waanzinnig, overweldigend land! Van eeuwenoude tradities, tempels en ceremonies tot aan de futuristische elektronische, en haast kinderachtige wereld in Tokyo. Ik heb het allemaal fantastisch gevonden en van iedere minuut genoten!

Terug in het hotel pak ik alvast mijn koffer zodat ik dat morgenochtend niet meer hoef te doen. Daarna eet ik een hapje bij een klein restaurant tegenover mijn hotel en relax ik nog even in de sauna en de onsen voor ik mijn bed opzoek. Dit was een reis om nooit meer te vergeten!

Geeking out in Tokyo

Vrijdag 27 mei 2016Voor de tweede keer deze reis regent het. Ik heb dus enorm geboft qua weer! Om deze druilerige dag zonnig te beginnen ontbijt ik ’s ochtends bij Eggs n Things met een pitaya bowl. Dit is zeg maar bevroren dragon fruit, wat een heerlijk papje wordt zodra ik het meng met granola, banaan en aardbeien. Met een lekker kopje hibiscus thee erbij ben ik klaar voor de dag!

Eerste stop (na het ontbijt) is Nakano Broadway. Dit is een overdekt winkelgebied speciaal voor geeks en nerds zoals ik. Waar de meeste Floridagangers het geweldig vinden om naar de Outlet Malls te gaan, loop ik daar altijd met een grote boog voorbij. Niks voor mij. Maar hier bij Nakano Broadway ga ik los! De vele piepkleine winkeltjes staan bomvol met allerlei merchandise uit Tokyo Disney Resort, maar ook met allemaal boeken, comics, collector items, anime, manga, Star Wars, speelgoed uit de jaren 50 t/m 90, … Noem maar op en ze hebben het hier. Geweldig!!! Vooral de winkels van RobotRobot en Mandarake zijn favoriet bij mij. Ik vind zelfs een sleutelhanger van Billy the Kitten van het spelletje Neko Atsume wat ik zo graag speel. Ik loop als een wilde door alle winkels en het duurt dan ook niet lang voor ik bepakt en bezakt met allerlei tasjes loop. Voordat ik helemaal doorsla hou ik het voor gezien en stap ik op de metro naar Shinjuku.

Hier breng ik een bezoekje aan het Tokyo Metropolitan Government Building. Reden is dat je hier gratis naar het observatiedek kan vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Er zijn vele torens en gebouwen waar je naar binnen kan, maar voor de meeste moet je betalen. En gratis is bij mij het magische woord, dus Tokyo Metropolitan Government Building it is!
Het is nog een stukje lopen vanaf het station en terwijl ik aandachtig sta te turen welke uitgang ik moet hebben, loopt er een Japanse man op mij af. Hij draagt een hoedje met daarop de Engelse vlag geborduurd. De man verteld dat hij met pensioen is, en omdat hij redelijk goed Engels spreekt spendeert hij nu zijn tijd op dit station om toeristen de weg te wijzen zodat hij zijn Engels kan blijven oefenen en het contact met de mensen niet verliest.

Aangekomen bij het TMGB kan ik kiezen uit de North Tower en de South Tower. Je kan beide bezichtigen, maar de torens zijn niet met elkaar verbonden en hebben een aparte entree. Ik besluit om eerst de North Tower te doen. De lift brengt me naar de 45ste etage, waar ik inderdaad op een prachtig uitzicht word getrakteerd! Het is jammer dat het nu zo regenachtig is, anders was het helemaal waanzinnig geweest!
De North Tower heeft ook een chique restaurant waar ik een verfrissend drankje drink en van het mooie uitzicht op de Tokyo Skytree geniet. Dit is het goede leven! Ik plaats gelijk een foto op FB en krijg meerdere reacties over de lekkere cocktail. Sorry mensen, deze cocktail is toch echt een glaasje Oolong ijsthee! Ik zit om 12 uur ’s middags nog niet aan de drank haha!
Hierna breng ik een bezoekje aan de South Tower waar het een stuk drukker is. Het uitzicht is echter net zo mooi!

Vervolgens ga ik naar Harajuku. Deze wijk staat bekend voor alle jongeren die hier gekleed in cosplay of gothic lolita en dergelijke rondhangen. Een feest om te zien! Ik loop over Takeshitastraat, en hier is het een waar shopwalhalla voor leuke aparte kleding. Gotta love Tokyo!
Wat ik hier ook veel zie, zijn eetkraampjes waar je een soort crepe kan kopen. Deze crepe wordt belegd met allerlei zoetigheden als ijs, taart, slagroom, chocolade en fruit, en wordt vervolgens opgerolt zodat je het uit het vuistje kan eten. Het glazuur springt spontaan van mijn kiezen als ik er al naar kijk!

Geen crepe voor mij, maar wel een lekkere float bij Pompompurin. Pompompurin is een hondje met een baret die uit hetzelfde huis komt als Hello Kitty. En omdat het een populair hondje is, heeft hij zijn eigen thema restaurant gekregen! Tokyo kent vele thema restaurants, eerder deze reis at ik al bij Alice in Wonderland, en eigenlijk is het een must om bij een bezoekje aan deze fantastische stad een keer naar een thema restaurant te gaan.

Aangezien Pompompurin qua voedsel niks vegetarisch op de kaart heeft staan, laat staan iets veganistisch, hou ik het bij een float. Dit is een glaasje limonade met onderin stukjes verse mango en bovenop een ijsbolletje versiert als het schattige hondje. Het gehele restaurant is dan ook super kawaii! Ik vind het zo leuk om hier even te zitten! En ik ben er niet eens naar op zoek gegaan, maar spontaan tegenaan gelopen.

Waar ik wel naar op zoek ben is het Kawaii Monster Cafe. Voor vertrek had ik van een FB vriend de tip gekregen om hier te gaan eten. Maar waar staat dat verdraaide restaurant nou? Volgens google maps ben ik ten hoogte van het restaurant, maar het enige wat ik zie zijn winkels. En dan valt het kwartje. Ik moet hier in Tokyo ook niet op ooghoogte kijken… Dit soort restaurants zijn altijd onderin een kelder of op een bovenste etage gevestigd. En jawel, om bij het Kawaii Monster Cafe te komen moet ik met de roltrap naar de 4e verdieping. Ik leer het nog wel een keer!
Helaas is het restaurant gesloten ivm een of ander evenement. No worries, dan kom ik morgen toch gewoon terug!

Ondanks dat ik goed mijn slag heb geslagen bij Nakano Broadway, is er toch nog een plekje in mijn koffer vrij voor een paar hebbedingetjes van de Alice in Wonderland winkel. Deze winkel heet Alice on Wednesday, omdat de eigenaren woensdag de meest saaie dag vinden en ze deze een beetje wilden opfleuren. Nou, dat is gelukt!
De entree van de winkel is werkelijk fantastisch! Er staan meerdere deuren, groot en klein, waarvan 1 kleine deur de ingang is. Je moet hier gebukt doorheen, net als Alice die haar wonderland betreed. En wow, de gehele winkel is 1 groot wonderland! Er hangen allerlei schilderijen aan de wand, met 1 speciale van de cheshire cat. De catterpillar is aanwezig, evenals de troon van de harten koningin. De winkel staat verder vol met de leukste spulletjes en ik kan het niet laten om hier een en ander te kopen. En waar je in Nederland tegenwoordig moet betalen voor een plastic tasje, krijg je deze in Japan nog gewoon gratis. Sterker nog, ze stoppen er zelfs 3 extra tasjes voor niks bij! Niet alleen bij de Alice winkel, maar echt overal! Als ik vraag waarom dat is, krijg ik als antwoord omdat de tasjes leuk zijn, ik ze kan uitdelen en zij op deze manier extra reclame krijgen.

Inmiddels heb ik aardig trek gekregen en ga ik op zoek naar een tentje om wat te eten. Onderweg naar Shibuya loop ik langs een klein restaurant wat er van buiten erg leuk uitziet en waar ze ook vegetarische curry hebben. Het restaurant blijkt een soort artistiek gebeuren, want zodra ik beneden naar het eetgedeelte ga zie ik dat alle tafels zijn voorzien van een tekenschrift en potloden. Ik kies een tafeltje met een mini R2D2, doodle wat in 1 van de schriftjes en schrijf een kort verslag over mijn mooie reis.

De Shibuya crossing is in het donker nog gaver dan overdag. Ik loop meerdere keren over het kruispunt en krijg een beetje een F&F Tokyo Drift en Lost in Translation gevoel. Where’s Bill Murray when you need him?!
Van een afstandje bekijk ik de gekte dat Tokyo heet en besef even heel goed wat voor mooie en bijzondere reis ik aan het maken ben. Zodra ik naar het metro station loop merk ik dat ik de paraplu ben vergeten die ik vanochtend gratis van het hotel had meegekregen en waar ik al de hele dag mee rondsjouw. Het is zeker 45 minuten geleden dat ik deze op de Shibuya Crossing heb laten liggen, en ik verwacht dat ie inmiddels een nieuwe eigenaar heeft gevonden. Tegen beter weten in loop ik toch terug naar het punt waar ik de paraplu had neergelegd. Tot mijn grote verbazing ligt de plu nog precies zoals ik hem had achtergelaten. Is dit echt zo’n grote verrassing? Nee, want Japan is super veilig en mensen komen niet aan spullen die niet van hen zijn.

Terug in het hotel geef ik mijn voetjes even rust in de zalige voetenmassage bak en spreek ik met een paar meisjes af om naar een karaoke bar te gaan. Dit zorgt voor grote hilariteit want geen van ons allen kan goed zingen. Maar we hebben schik en daar gaat het om!

Terug naar Tokyo

Donderdag 26 mei 2016Credit cards zijn in Japan niet zo vanzelfsprekend als in de VS. Hoewel er steeds meer bedrijven zijn die een CC accepteren, wordt mijn Mastercard nog geregeld aandachtig bestudeerd en vervolgens twijfelachtig teruggegeven omdat het geen JCB kaart is. De meeste Japanners betalen nog steeds met contant geld, dus om het mezelf gemakkelijk te maken betaal ik ook overal cash. Alleen begin ik langzaam door mijn centjes te geraken, dus tijd om weer wat geld te pinnen! Gisteren in Universal wilde ik al pinnen, maar daar kreeg ik van de automaat de melding dat ik een ongeldige pas had. No worries, dit lag aan de automaat en in Universal kon ik toch overal met credit card betalen.

Nadat ik ben uitgecheckt en mijn koffertje heb afgegeven, ga ik op de City Walk op zoek naar een ander pin automaat. Helaas, ook deze geeft de melding dat ik een ongeldige pas heb. En de volgende automaat spuugt de pas gelijk uit zonder dat ik ook maar een pinnummer heb ingevuld. Dit is het moment dat ik een beetje nare kriebels in mijn buik krijg. Ik krijg een dejavu van een paar jaar geleden, toen op Schiphol mijn kaart was gehackt en mijn hele rekening werd geplunderd toen ik in het vliegtuig naar Orlando zat. Het zou toch niet weer…. ??!!
Ik loop snel terug naar het hotel waar ik mijn rekening check en gelukkig de bevestiging krijg dat alles in orde is.
Maar waarom kan ik dan niet pinnen? Het “Maestro” teken staat toch duidelijk op de automaten aangegeven, en in Kyoto kon ik toch ook zonder problemen pinnen?

Ik besluit om naar het station van Shin Osaka te gaan. Dit is een groot station waar meerdere banken aanwezig zijn, en waar het vast wel moet lukken. En anders pak ik de trein naar Kyoto, daar ben ik met de Shinkansen in een kwartier en met mijn JR pas kan ik toch gratis reizen. Ondertussen stuur ik via Facebook een berichtje naar mijn bank, voor het geval de pas beschadigd is en dit de reden is dat ie het niet doet. Maar goed, in Nederland is het nog midden in de nacht, dus de komende uren verwacht ik geen reactie.

Aangekomen op Shin Osaka zie ik dat overal extra politie en beveiliging staat ivm het bezoek van Obama en de G7 top. Terwijl ik stampvoetend van ATM naar ATM loop, merk ik dat ik extra in de gaten gehouden word. Want wat moet een buitenlandse vrouw bij al die automaten doen? Da’s toch wel een beetje verdacht….
Maar dan zie ik gelukkig een bekend gezicht! Of tenminste, een bekend logo. Dit is van “Seven Bank”, dezelfde bank waarbij ik in Kyoto heb gepind. En jawel, hier word mijn pas gelijk geaccepteerd. Hoera! Opluchting alom.

Aangezien de zoektocht naar een pinautomaat aardig wat tijd heeft gekost, heb ik nu geen tijd meer om naar het kasteel van Osaka te gaan. Het zou nog wel lukken, maar om nu weer op zoek te moeten gaan hoe ik bij dat kasteel kom en me ter plekke moet haasten om alles een beetje te kunnen zien, heb ik geen zin in. Ik ga dus terug naar Universal City waar ik nog even kan relaxen, beetje shoppen en lekker lunchen.
Ik verwijder het FB berichtje wat ik naar mijn bank had gestuurd, haal mijn koffertje op bij het hotel en ga vervolgens weer naar Shin Osaka, waar ik op de Shinkansen naar Tokyo stap.

Drie uur later sta ik in Tokyo op het enorm drukke station waar ik een week eerder ook was. Gelukkig weet ik nu snel de weg te vinden en loop ik in 1 keer naar de juiste metro.
Ook hier is enorm veel beveiliging. In de lange hal van de trein naar de metro staat om de zoveel meter een streng uitziende militair. In deze haast futuristische stad voelt het net alsof ik in een Philip K. Dick boek ben beland. Geen prettig gevoel. Maar eenmaal in de metro voelt het weer als vertrouwd, en aangekomen bij Akasaka-Mitsuke voelt het helemaal als thuiskomen. Wat is dit toch een gezellige wijk!

Ik verblijf in hetzelfde hotel als vorige week, het Centurion Cabin and Spa hotel. In een vooruitziende blik leek het mij prettiger om op dezelfde locatie te verblijven, zodat ik al een beetje bekend zou zijn met de omgeving. Mocht het hotel dusdanig tegenvallen dan kon ik altijd nog op zoek naar iets anders. Maar ik vind het een super fijn hotelletje en heb de hele dag al uitgekeken naar het moment dat ik weer met mijn voetjes in de massagebak kan!
De dames van het hotel herkennen mij nog en ik word dan ook hartelijk verwelkomd. Deze keer verblijf ik echter niet in een capsule, maar heb ik gekozen voor een deluxe room. Iets meer ruimte vind ik wel lekker voor deze laatste nachten.

Later op de avond is het tijd om met wat andere reizigsters uit het hotel een lekker hapje te gaan eten bij een klein tentje om de hoek en een glaasje sake te drinken in een nog kleiner tentje. Gezelligheid!
Terug in het hotel vind ik een berichtje van mijn bank. Ondanks dat ik mijn bericht had verwijderd voordat ze het hadden gelezen, is het toch doorgekomen. De bank komt gelijk met allerlei oplossingen aanzetten, wat ik een prettig idee vind voor het geval er echt een probleem was met mijn kaart. Ik stuur een bedankje en vertel dat het inmiddels allemaal in orde is.

Het einde van de reis is inmiddels in zicht, maar ik mag eerst nog een paar dagen volop genieten van Tokyo. Zin in!

Universal Studios Japan

Woensdag 25 mei 2016Met een grote grijns op mijn gezicht loop ik ’s ochtends door de poorten van Universal Studios Japan. Wat geweldig om hier te zijn!!!
Het voelt reuze vertrouwd, maar aan de andere kant ook heel vreemd. Evenals bij Disney Tokyo Resort is hier een gedeelte overdekt, en ipv allemaal filmdeuntjes op de achtergrond worden er hier allemaal top 40 hits gedraaid van onder andere Katy Perry en Justin Bieber. Maar zodra ik bij de New York Streets kom, is het net alsof ik in Orlando loop. Ik zie Finnegan’s, het restaurant wat een vaste wachtplaats is tijdens de Stay and Scream van Halloween Horror Nights.
Aan de overkant staat nog een bekend gebouw, het museum van the Mummy. Maar ho, wacht eens even, hier hangt Spiderman aan de witte zuilen te bungelen! En zo zijn er meer dingen die enorm aan Orlando doen denken, en dan toch ineens totaal anders zijn.

De eerste attractie die ik vandaag doe is Back to the Future. Yes!! Dit was een van mijn favoriete rides in Orlando, en wat vond ik het jammer dat ie plaats moest maken voor the Simpsons. The Simpsons vind ik ook leuk, maar BTTF is gewoon jeugd sentiment. Ik heb erg veel geluk, want een week na mijn bezoek sluit de ride ook hier in Japan. Dit is dus echt de aller aller allerlaatste keer dat ik ‘m kan doen…
En daarom doe ik ‘m dan ook maar gelijk 6 keer vandaag. Dat het in het Japans is boeit me niet. Ik ken de tekst nog steeds en zit volop te genieten van deze farewell ritjes.

Wat ook super leuk is, is het Wonderland gedeelte waar Hello Kitty, Snoopy en de characters van Sesamstraat in het wild rondlopen! En omdat ook Universal nog steeds Pasen viert, hebben alle characters speciale hoedjes op. Gewoon te leuk! Ik huppel vrolijk mee met Kitty en Cookie Monster, maar zodra het tijd is voor de photoshoots sta ik er ietwat verloren bij. Ik ben van Florida gewend dat er netjes een rij wordt gevormd zodat iedereen aan de beurt komt voor een foto. Maar hier duikt iedereen tegelijk op de characters af! Gewoon brutaal zijn en jezelf ertussen duwen, dat lijkt het motto. Op een gegeven moment heeft Cookie Monster in de gaten dat ik er al een tijdje sta, en loopt naar me toe om mij een dikke knuffel te geven. Cookie Monster was al mijn favoriet, maar nu kan ie helemaal niet meer stuk!

Jaws is een andere oldie but goodie die al enige jaren weg is uit Florida, maar hier nog steeds bestaat. En hij is hier ook nog steeds razend populair! Het boottochtje is hetzelfde als in Florida, alleen dus in het Japans. De skipper schijnt erg grappig te zijn, met name de jonge meisjes moeten regelmatig lachen. Ik versta er geen woord van, maar het verhaal is duidelijk. Een woeste haaibaai is op het oorlogspad en komt meerdere keren naar de boot happen. Uiteindelijk ontploft er iets en blijft er een zielig hoopje verbrande haai over. Zodra ik uit de boot stap zie ik dat er zelfs een Jaws souvenir winkel is. En wat hebben ze hier leuke merchandise zeg! Ik ben vooral weg van een jaws bril, maar ook Hello Kitty in een haaienpakje is geweldig!

Omdat Universal Japan dit jaar 15 jaar bestaat, vieren ze een feestje; Reboooooorn. Ze vieren dat dmv een leuke stageshow en parade. Voor de stageshow ben ik net te laat om een goed plekje te bemachtigen, maar omdat ik over het algemeen een kop groter ben dan de meeste Japanners, kan ik het ook van een afstand goed zien. Voor de parade ben ik wel op tijd en zit ik helemaal vooraan. De parade heeft niet de Disney magie, maar is wel erg leuk en gewoon 1 groot feest. Halverwege stopt ie en mag iedereen gezellig meedansen. Er wordt met confetti gestrooid, er komt schuim uit kanonnen, ballonnen gaan de lucht in, …. Super!

Na de parade vind ik het tijd voor wat lekkers. Vanochtend had ik gezien dat Finnegan’s hele spannende drankjes heeft in de stijl van Resident Evil, en dat wil ik weleens uitproberen! Even na drie uur meld ik mij bij het restaurant, wat inmiddels gesloten blijkt te zijn. Huh? Het park is tot 20:00 uur open en Finnegan’s is nu al dicht? Ik verwacht eigenlijk dat ze later tegen een uur of 5 wel weer zullen opengaan, maar helaas. Zowel Finnegan’s als menig ander restaurant blijft dicht. Not cool, Universal. Da’s toch wel een minpuntje!

Dan maar naar The Wizarding World Of Harry Potter, want een boterbiertje gaat er altijd wel in, en dat is inmiddels ook een beetje traditie geworden. Potter is altijd leuk, ook in het Japans. En de ride is hier in 3D, wat net even een andere beleving geeft. Het is gewoon net alsof ik echt meedoe met een zwerkbal wedstrijd en de dooddoeners versla!

Iets wat totaal anders is dan in Florida, zijn de 4D films van Cool Japan. Dit zijn manga films, en ik heb eigenlijk geen idee of deze er altijd zijn of enkel dit jaar. De film die ik zie gaat over een groepje vrijheidstrijders die het opnemen tegen een wilde titan. Deze titan is reusachtig groot en eet graag de dorpsbewoners op. Tenminste, wat ik ervan begrepen heb. Op een gegeven moment denk je dat 1 van de strijders is platgetrapt door de titan, want er ligt een flinke plas bloed en het publiek werd op het moment supreme besproeid met water om het effect van bloedspetters te versterken. Maar gelukkig, de strijdster heeft het overleeft, het blijkt enkel een kar tomaten te zijn geweest. Het publiek komt niet meer bij van het lachen. Zij leven helemaal mee met de hoofdrolspelers en ik geloof dat dit een erg populaire film of serie is. Zelfs zo populair dat er meerdere mensen in het park rondlopen verkleed als de strijders uit de film. Ik dacht eerst dat ze echte characters waren, maar het blijken gewoon normale bezoekers te zijn.

Ik zie hier sowieso veel mensen verkleed rondlopen. De castmembers springen er leuk op in. Zelfs ik in mijn Minion shirt krijg van iedereen complimentjes.
Oh, en had ik al verteld over de snacks? Evenals in Tokyo Disney kan je hier aparte smaken popcorn kopen. Zin in popcorn dat naar Turkey Leg smaakt? Je vindt het bij Universal! Ik hou het bij een chocolade/banaan churro. Errug lekker!

Na nog wat andere leuke rides als Spiderman, Woody Woodpecker en Jurassic Park, is het tijd voor de lichtjesparade. Deze begint met wagens van Elmo, Snoopy en Hello Kitty, en gaat vervolgens verder met Alice in Wonderland, Arabian Nights en Cinderella. Het is allemaal best een beetje kitsch, maar zo typisch Japans! Ik vind het super leuk!
Zodra de parade is afgelopen sluit het park haar deuren en is het tijd om terug te gaan naar mijn hotel. En wat lekker dat ik nu niet meer met de trein en metro hoef! 2 keer vallen en ik ben bij mijn sprookjes hotel. Heerlijk!

Gouden Tempels, Jaws en Sprookjes Hotels

Dinsdag 24 mei 2016
Het is vandaag weer verhuisdag! Bij het uitchecken van mijn ryokan krijg ik nog een cadeautje mee; een klein handdoekje voor onderweg. Het was me al opgevallen dat bij openbare toiletten weinig mogelijkheden zijn om je handen te drogen. De Japanse dames hebben dan ook altijd een klein handdoekje bij hen. Niet alleen zodat ze de handen kunnen drogen na een toilet bezoek, maar ook om zich even droog te deppen als het warm is en dergelijke. Ik vind het een leuk en echt typisch Japans cadeautje van mijn aardige gastvrouw!
Aangezien ik vanmiddag pas rond een uur of 3 kan inchecken bij mijn hotel in Osaka, kan ik nog de hele ochtend Kyoto onveilig maken! Er staan voor deze ochtend 2 bezienswaardigheden op het programma: Kinkaku-ji tempel en Nijo kasteel. Ik heb er zin in!

Ik pak de bus naar Kinkaku-ji, wat officieel Rokuon-ji heet, maar haar bijnaam heeft gekregen omdat het gehele paviljoen is bedekt met zuiver bladgoud. De tempel is duidelijk het mooiste meisje van de klas. Ze ligt in een prachtige omgeving en glimt je tegemoet! Het is alleen jammer dat je hier niet naar binnen mag en ook niet lekker zelf door de omgeving kan dwalen. Er is een vaste route waar je niet vanaf mag wijken.

Onderweg word ik aangesproken door een Japanse man die zegt dat hij leraar is, en vraagt of er een drietal studenten van hem een stukje met mij mogen meelopen zodat ze hun Engels een beetje kunnen oefenen. Tuurlijk mogen ze dat, ik vind het wel gezellig! Ik word trouwens wel vaker aangesproken met de vraag of ik even met iemand wil praten. En het komt ook voor dat een jonger persoon ineens voor mij springt om een Engelse kreet als “Have a nice day” of “Take care, man” eruit te gooien. Ik moet dan altijd even lachen en antwoord steevast met “arigatou gozaimasu”.

Na het bezoekje aan de tempel drink ik in een theehuis nog een lekker kopje matcha thee en pak vervolgens de bus naar het Nijo kasteel.
Dit kasteel behoorde in de Edo periode toe aan het Tokugawa Shogunaat, en heeft 2 ringen van verdedigingswerken, beide omgeven door een gracht. Kenmerkend zijn de “nachtegaalvloeren” in het Ninomaru paleis waar de Shogun woonde. Deze vloeren zijn nl zo gemaakt dat als je eroverheen loopt het net lijkt alsof je vogels hoort tjirpen.
Het kasteel wordt ook beschreven in het boek “The Key to Midnight” van Dean Koontz, wat voor mij een reden was om er naartoe te gaan. Ik wilde namelijk zelf weleens die vloeren horen tjirpen! En ik word niet teleurgesteld. Het is een en al vogelgezang in het kasteel! Nadat ik een rondje door de tuinen heb gelopen is het tijd om de trein te pakken naar mijn volgende bestemming: Osaka.

In Osaka word ik welkom geheten middels een heuse Harry Potter trein! Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Wat is dit ontzettend gaaf zeg! De trein stopt bij Universal City Walk, waar ik ook mijn hotel vind voor de komende nachten. Ik verblijf in het Keiho Universal City hotel, op 3 minuten lopen van de ingang van Universal Studios. Echt ideaal!
Het hotel zelf is ook verschrikkelijk leuk. Bijna een sprookjes hotel! Iedere verdieping heeft een eigen thema en ik verblijf in het bos/park thema. Ik zie dat het plafond op mijn kamer is beschildert met wolken en dat er sterren op zijn geplakt welke ’s nachts licht geven in het donker. Ik ben gelijk verliefd!

Zodra ik een beetje ben gesetteled ga ik de City Walk verkennen. Deze is heel anders dan in Orlando, een stuk kleiner, maar ook erg gezellig, en met een aantal bekende ketens als Bubba Gump en TGI Friday’s.
Ik neem een kijkje in de Universal Studio Store, waar ik meteen word besprongen door een verkoopster. Ze pakt een handpop van Jaws en begint gekke grom geluiden te maken terwijl ze met de handpop naar mij toekomt. “Oh nooo!! It’s Mandy!” roep ik, terwijl ik zogenaamd wegduik voor de handpop. De verkoopster staat een beetje vreemd te kijken, dus ik leg haar uit dat ik iemand ken die Mandy heet en een echte haaibaai is. De vrouw knikt begrijpend, zij kent ook wel zo’n type. Vervolgens pakt ze de pop weer beet en rent ze achter me aan door de winkel: ‘Mandy Jaws! Growl growl!’ Ik kom niet meer bij van het lachen.
Even later staat de vrouw weer achter mij, maar nu met een handpop van Snoopy. Snoopy is lief en wil kopjes geven. Maar zodra ze dichterbij komt begint ze luid te blaffen en te happen. Nu kan je me echt opvegen. Dit mens is hartstikke gek! Geweldig! Ik pak ook maar een pop (Elmo) en zo staan we samen een tijdje in de winkel gekke geluiden te maken. Ja, ik ben helemaal op m’n stekkie hier!

Nadat ik een rondje heb gemaakt over de City Walk en bij Wolfgang Puck een hapje heb gegeten hou ik het voor gezien. Tijd om in mijn sprookjeskamer naar dromenland te gaan.

Torii & Totoro

Maandag 23 mei 2016
Tijdens het uitstapje van gisteren is gebleken dat ik mij aardig heb verkeken op het aantal bezienswaardigheden waar ik naartoe kan op een dag. Om niet als een kip zonder kop rond te rennen om maar zoveel mogelijk te kunnen zien, besluit ik om een aantal dingen te schrappen en mijn tijd te nemen bij de bezienwaardigheden waar ik wel naartoe ga. Het is allemaal veel te mooi om er in een sneltreinvaart doorheen te sjesen! Nadat ik een nieuwe reisplanning heb gemaakt loop ik naar het station, wat tijdens de spits altijd weer een avontuur op zich is!

Bestemming voor vandaag is Fushimi Inari-Taisha. Deze schrijn is gewijd aan de Kami Inari (God van de rijst), en is een van de oudste heiligdommen van Kyoto. Dankzij de vele indrukwekkende torii galerijen behoort de schrijn ook tot een van de bekendste. Degene die de verfilming van Memoirs of a Geisha hebben gezien kennen vast wel de scene waarin de kleine Chiyo door deze torii galerijen rent. Een prachtig gezicht, helemaal op het grote doek, En toen ik deze film had gezien wilde ik dat ook.

Vrolijk door de torii galerijen huppelen zit er niet in, of het moet crowd surfing worden, want jemig de pemig wat is het super druk!!!! De eerste set van torii’s zijn vrij laag en voelen in deze drukte erg beklemmend. Ik wil niets liever dan heel snel hieruit komen! Gelukkig zijn er tussen de galerijen vele rustpunten waar je even een hapje kan eten, iets kan drinken of gewoon even kan uitpuffen. En helemaal fijn is dat de meeste mensen het na een paar galerijen voor gezien houden en dat het dus steeds rustiger wordt. Ik kan er nu dan ook echt van genieten! En vooruit, even een sprintje door de torrii’s, net als kleine Chiyo.

Omdat ik nu alle tijd heb wil ik de gehele trail lopen. Dit valt niet altijd even mee in deze hitte, want de paden zijn ongelijk en er zijn veel trappen op en af. Maar het is het waard! Onderweg word ik beloond met prachtige vergezichten en indrukwekkende begraafplaatsen en altaren. Het voelt heel spiritueel om hier te zijn.
Wat ik bij deze schrijn ook heel veel zie, zijn standbeelden van vossen. Deze vossen heten Kitsunes en staan symbool als boodschapper of beschermer van Inari.


Echter het allerleukste wat ik tegenkom vandaag zijn 2 kleine poesjes. Waar mama poes is weet ik niet, maar ik ben er inmiddels wel achter dat Japanners dol zijn op katten, dus deze twee ukkies worden ongetwijfeld verzorgd. Toch zou ik ze het liefst in mijn tas willen stoppen en mee naar huis nemen! Ik ben er nu ook achter dat kat in het Japans Neko is. Iets wat wel handig is zodat ik niet meer hoef te miauwen tegen vreemde mensen! En iets dat ik eigenlijk ook wel had kunnen weten gezien alle kattenspelletjes die ik op de tablet speel. Anyways, aan het einde van de trail trakteer ik mezelf op een lekkere kakigori (geschaafd ijs met een beetje siroop erover) en krijg ik er gratis een kopje matcha ijsthee bij.

Hierna pak ik de trein terug naar Kyoto. Zodra ik in de trein stap word ik gewenkt door een dame dat ik bij haar moet komen zitten. Ook in de trein is het erg druk, maar ze houdt een plaatsje voor mij vrij omdat ze graag haar Engels wil oefenen. De dame draagt een mondkapje, iets wat je hier erg vaak ziet. Ze verteld dat ze dit doet omdat ze verkouden is en andere mensen niet wil besmetten. Heel anders dan bij ons, waar mensen vaak niet eens de moeite nemen om hun hand voor de mond te houden als ze moeten niezen.

Aangekomen op Kyoto pak ik de bus naar Kiyomizu-dera. Dit is een houten Boeddhistische tempel uit de 8ste eeuw. Aan de voet van de tempel ontspringt een bron, vandaar ook de naam, wat Helder Water betekent.
De tempel is prachtig, maar het mooiste is toch wel het uitzicht over Kyoto. Adembenemend!

Tenslotte wandel ik door de wijk Gion, in de hoop om een echte Geisha te zien. Een echte zie ik niet, maar ik zie wel heel veel neppers. Dit zijn dames die zich voor een dagje hebben verkleed als Geisha. Ze zien er allemaal even mooi uit en dit wil ik tijdens een volgend bezoekje aan Japan ook doen. Want dat ik hier nog een keer terug kom is iets dat zeker is! Wie ik ook zie is Totoro. Ken je My Neighbor Totoro? Dit is een film van Hayao Miyazaki, die ook verantwoordelijk is voor films als Spirited Away en Howl’s Moving Castle, en ook wel de Walt Disney van Japan kan worden genoemd. Voor vertrek wilde ik graag naar het Ghibli museum, wat gewijd is aan Miyazaki’s werk, en ik baalde verschrikkelijk toen ik hoorde dat het museum tijdens mijn reis gesloten is voor onderhoud. Ik vind het nu dan ook extra leuk om hier in Kyoto ineens tegen Totoro aan te lopen! Het is dan wel een grote pop, maar ik ben in awe!

Helemaal happy ga ik terug richting mijn ryokan, en eet ik eerst een lekker hapje bij mijn favoriete tentje, Salute, voor ik mij vervolgens onder dompel in de onsen. Het was weer een dag om door een ringetje te halen!

Op de fiets door Arashiyama

Zondag 22 mei 2016
Vandaag staat er een uitstapje gepland naar Arashiyama, een lief plaatsje nabij Kyoto wat vooral bekend staat voor het Monkey Park, bamboe bos en de vele mooie tempels. Het klinkt als een leuke stad en fris en fruitig stap ik ’s ochtends op de trein.
Aangekomen op het station van Arashiyama zie ik dat de tempel die ik graag wil bezichtigen een aardig eindje uit het centrum ligt. Ik heb helemaal geen zin om in deze warmte zo ver te moeten lopen, dus als lazy ass toerist zijnde huur ik lekker een fiets!

De fietsverhuurder legt uit hoe de fietsbel, handremmen en het slot werken. Ik knik bevestigend, hai hai. Dan kijkt de man van mij naar de fiets en besluit ie om het zadel wat hoger te zetten. Hier ben ik wel blij mee, want het fiest niet zo lekker om steeds je knieen in je nek te krijgen. Maar de man is nog niet klaar, want ook het stuur moet wat hoger en daarna wordt er ook weer aan het zadel gerammeld. Pas als hij helemaal tevreden is mag ik op pad.

Zoals ik inmiddels al een beetje gewend ben van mezelf ga ik eerst naar links waar ik naar rechts had gemoeten, maar daar kom ik gelukkig vrij snel achter. Wat ben ik blij met het fietsje! Ik zoef alle andere toeristen in volle vaart voorbij. Het is wel even wennen om aan de linkerkant van de weg te rijden, maar ik ben helemaal in mijn nopjes.

De tempel waar ik naartoe ga is de Otagi Nenbutsu-ji tempel. Deze tempel is ter ere van Kannon, dezelfde Kannon als van de tempel waar ik vrijdag ben geweest. Maar Otagi Nenbutsu-ji staat niet zozeer bekend voor Kannon, maar voor de 1200 kleine stenen beelden van Rakan, de discipelen van Buddha. De beelden staan verspreid over het complex en ieder beeld heeft een eigen gezicht. Het is een feest om te zien!
En omdat deze tempel zo ver uit het centrum ligt, is het voor de gemiddelde toerist niet bepaald een populaire tempel om te bezichtigen. Ik loop hier dan ook in mijn eentje rond, wat heel bijzonder aanvoelt.
Op de terugweg stop ik nog even bij de Seiyo-ji tempel, die ook al zo waanzinnig mooi is! Ik kijk werkelijk mijn ogen uit hier.

Vervolgens is het tijd voor het bamboo bos. Dit lijkt mij ook onwijs mooi! Het wordt alleen de eerste echte tegenvaller van de vakantie. Ik weet niet wat ik mij er precies van had voorgesteld, gewoon een bos waar je doorheen kan lopen alleen dan van bamboe ipv eikenbomen. Maar dat is niet zo. Je loopt over een normaal pad met aan weerszijde een hek en achter het hek staat de bamboe. Daar komt bij dat het zo verschrikkelijk druk is dat je over de mensen hoofden kan lopen. Het sprookjes idee wat ik ervan had is ver te zoeken. Maar dat geeft niet. Het kunnen niet alleen maar hoogtepunten zijn, dat zou saai worden.

Ik verlaat snel het bos en drink mijn teleurstelling weg met een kopje matcha ijsthee. Lekker verfrissend! Daarna stap ik weer op de fiets naar mijn volgende bestemming; Iwatayama Monkey Park.
Dit park ligt bovenop een berg en is het thuis van ca 170 Japanse makaken, ook wel sneeuwapen genoemd. De “wilde” apen lopen hier vrij rond en voor je de berg opgaat krijg je wat instructies mee: De apen niet in de ogen staren, hou afstand, niet aanraken, niet pesten en geen eten geven buiten de hut. Er staat nl een hut bovenop de berg, waar je lekkernijen voor de apen kan kopen en ze dat ook in de hut kan geven. De apen hangen dan vervolgens aan het gaas buiten de hut. Je mag ze geen ander eten geven en het ook geen eten buiten de hut geven.

Het is nog wel een aardig eindje klimmen om bij de top te komen. Op een bordje staat aangegeven dat het een wandeling van zo’n 20 minuten is, en in mijn geval klopt dat ook aardig. Er zijn ook mensen die sneller boven zijn, en de groep Amerikanen die gelijk met mij een kaartje kochten, hebben er ruim drie kwartier over gedaan. Maar het is de moeite waard! Bovenop de berg word ik beloond met een waanzinnig uitzicht en kan ik heel in de verte zelfs de Kyoto Tower zien liggen! Ik ben zo in awe dat ik helemaal niet in de gaten heb dat er een aapje voor mijn voeten is gaan liggen slapen.

Nou zijn deze makaken niet de mooiste apen om te zien, maar ze zijn wel heel aandoenlijk. Sommige apen smikkelen van een banaantje, anderen zitten elkaar te vlooien, en weer anderen bungelen in een boom of liggen heerlijk lui te slapen. Er is een mama aap met een heel klein babietje, en oh wat is die schattig!! Er is ook een aap een beetje stout geweest en die wordt meteen afgestraft door een paar anderen. Met brullende geluiden rennen ze achter elkaar aan. Best een beetje eng als 1 aap besluit om zich pal achter mij te verstoppen en er twee in volle vaart komen aan denderen. Ja hallo, daar wil ik niet tussen staan! Tot grote hilariteit van een paar kinderen slaak ik een gil en struikel ik nog net niet over mijn voeten als ik snel de andere kant op ren.

Ik blijf nog even genieten van alle capriolen en het mooie uitzicht, en begeef mij dan weer naar beneden om een hapje te eten en een rondje door de stad te fietsen. Wat een heerlijke dag! Als ik ’s avonds weer terug ben op mijn kamer zie ik dat mijn hoofd net zo rood is als van de makaken. Komt dit door de zon of ben ik zo rood door de warmte? Een beetje van beide zo blijkt, dus morgen extra goed insmeren en een hoedje op!

Onder de indruk in Miyajima en Hiroshima

Zaterdag 21 mei 2016
De Floridagangers die weleens in Epcot zijn geweest kennen vast wel de mooie grote rode poort in het water bij het Japanse World Showcase paviljoen, waar je zo’n prachtig uitzicht hebt over Spaceship Earth. Deze poort is een kopie van de Torii bij het Itsukushima-schrijn op het eiland Miyajima. En daar ga ik vandaag naartoe!

De Shinkansen brengt me in 2 uur naar Hiroshima, waar ik moet overstappen op de trein naar Miyajima en vervolgens de ferry moet pakken naar het eiland. Wonder boven wonder loop ik deze keer niet 1 keer de verkeerde richting op! Dat kan ook komen omdat dit een enorm populaire bestemming is, zeker in het weekend. Het enige wat ik dus hoef te doen is de massa te volgen.

Aangekomen op het eiland zie ik als eerste overal hertjes lopen. Ik wist dat er in Nara “wilde” herten rondhuppelen, maar het is een verrassing om ze hier ook te zien. Ik ben meteen door het dolle heen. They’re so cute and fluffy, en ik wil met ze knuffelen! Als een malloot loop ik achter de hertjes aan, die dit wel gewend zijn en super cool blijven. Ik ben niet de enige die erg gecharmeerd is van de hertjes, er zijn vele andere dames die uitbundig ‘kawaii kawaii’ roepen. En kawaii zijn ze zeker! Ik aai verschillende hertjes en probeer meerdere malen een selfie met ze te maken. Maar daar hebben ze geen zin in. Op het moment dat ik met een grote lach in de camera kijk, duikt het hertje in mijn tas op zoek naar iets lekkers. Ja, ze zijn wel een beetje ondeugend! Als je even niet oppast dan gaan ze er met je hele hebben en houwen vandoor!

Het is een klein stukje lopen naar de Itsukushima Shrine, wat een heerlijk stukje langs het water is. De Torii komt steeds dichterbij en wordt steeds imposanter. Torii betekent trouwens toegangspoort tot een heiligdom. Deze Torii is 16 meter hoog en 1 van de grootste houten toegangspoorten in Japan. De Torii is gebouwd in het water, maar als het eb is kan je er zo naartoe lopen. Het is een prachtig gezicht. Ik ben helemaal in awe! Disney heeft het goed nagemaakt, maar deze is toch echt een heel stuk mooier!

Nadat ik de Torii van alle kanten op de foto heb gezet, bezichtig ik de indrukwekkende schrijn en geniet van het gezellige plaatsje. Het is onwijs toeristisch met 101 souvenirshops en nep Samurais, en toch heeft het wel iets knus. Het eiland staat tenslotte niet voor niets op de UNESCO Wereld Erfgoedlijst! Er is nog zoveel te zien en doen, maar daar heb ik helaas geen tijd voor deze reis. Wellicht dat ik hier een volgende keer kan overnachten.
Veel te vroeg stap ik weer op de ferry naar het vaste land, maar als ik nog iets wil zien van Hiroshima dan moet ik nu toch echt weg!

In Hiroshima kan ik met mijn JR Pass gratis gebruik maken van de hop-on-hop-off bus. Ideaal! Mijn eerste (en enige) stop is bij de Atomic Bomb Dome.
Op 06 augustus 1945 werd Hiroshima getroffen door een atoomaanval van de uraniumbom “Little Boy”. Er was bewust gekozen voor Hiroshima, omdat deze havenstad een belangrijke industriele en militaire betekenis had. Ook was Hiroshima bij eerdere bomaanvallen gespaard gebleven, zodat het effect van de bom goed kon worden nagegaan. Een paar dagen later werd ook Nagasaki getroffen door een atoombom, wat het einde van de Tweede Wereldoorlog betekende.

De Atomic Bomb Dome staat op de plaats waar ooit de Hiroshima Prefectural Industrial Promotion Hall heeft gestaan. De restanten van dit eens zo schitterende gebouw zijn de enige die overeind zijn gebleven tijdens de aanval. Het is een sober en indrukwekkend gezicht. Ik worstel een beetje met mijn emoties. Japan was slecht in de oorlog, ik ken de afschuwelijke verhalen van mensen die in Jappen kampen hebben gezeten, en dankzij de bommen zijn heel veel levens gespaard gebleven. Maar er zijn door deze extreme vernietigingswapens ook zoveel onschuldige mensen om het leven gekomen… En nog meer mensen die daarna stralingsziekte kregen en overleden aan kanker. Waren de atoombommen echt de enige oplossing? Ik weet in ieder geval dat zoiets nooit meer mag gebeuren.

Bij de rivier neem ik even een rust moment om alles te laten bezinken. Aan de overkant speelt een kinderorkest allemaal leuke deuntjes. Heerlijk om in het zonnetje te zitten en naar deze jongen mensen te luisteren! Als ze tot slot “It’s a small world after all” spelen pink ik even een traantje weg.

Hierna loop ik door het Peace Memorial Park en bezoek ik het Peace Museum en Peace Memorial Hall. Allebei even indrukwekkend!
Ook bezichtig ik een monument van allemaal kraanvogels. Als klein meisje heb ik ooit eens in het weekblad Tina een verhaal gelezen over een meisje dat ernstig ziek was en ik weet niet hoeveel kraanvogels ging vouwen. Het precieze verhaal weet ik niet meer, maar het kwam erop neer dat als ze het gewenste aantal kraanvogels had gemaakt, zij weer beter zou worden. Al haar klasgenootjes en vriendinnetjes hielpen mee, en ook haar kleine zusje probeerde een kraanvogel te maken. Uiteindelijk lag het meisje op sterven, net toen het haar kleine zusje was gelukt om er eentje te vouwen. Ik kan mij niet meer herinneren of het meisje weer beter werd of dat het zusje net te laat was, maar het verhaal is mij altijd bijgebleven. En het blijkt dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal! Hier in Hiroshima was een jong meisje ziek geworden door de stralingen van de bom en is toen allemaal kraanvogels gaan vouwen. Uiteindelijk hielp iedereen in haar omgeving mee en dat heeft tot een indrukwekkend memorial geleid. Mensen die zelf ook kraanvogels hebben gemaakt, kunnen deze hier doneren. Ook kunnen ze een formulier invullen met alle gegevens zodat ze kunnen worden bedankt.

Diep onder de indruk stap ik ’s avonds op de Shinkansen terug naar Kyoto. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn stoel zit komt de tekst van “It’s a small world” weer naar boven: ‘There’s so much that we share that it’s time we’re aware, it’s a small world after all’.
Een simpel liedje, maar juist in deze onrustige tijden een tekst om even bij stil te staan.

Van Tokyo naar Kyoto

Vrijdag 20 meiLichtelijk in paniek ben ik op het metrostation zoekende naar de shinkansen bullet trein richting Kyoto. Tijdens dit drukke spitsuur raak ik het overzicht even kwijt. Wat een gigantische mensenmassa! Ik zie de conducteur mensen letterlijk in de metro duwen, om maar zoveel mogelijk mensen tegelijk te kunnen meenemen. Vol verbazing kijk ik naar het tafereel wat voor de locals heel normaal is. Het is een wonder dat de deur nog dicht kan zo opgepropt staan ze. En het is helemaal een wonder hoe dit allemaal vlekkeloos verloopt.

Een stuk rustiger is het bij mijn Shinkansen trein. Voor vertrek had ik een JR pass gekocht, waarmee ik een week lang onbeperkt met de Japan Rail door het land kan scheuren. Deze passen zijn alleen voor toeristen en niet in Japan zelf te koop. Na het bestellen krijg je een voucher thuisgestuurd welke je vervolgens bij een JR ticket office moet omwisselen voor de daadwerkelijke pas. Dit heb ik meteen bij aankomst op de luchthaven gedaan, en ik heb toen ook gelijk een aantal treinritjes gereserveerd.
De trein is erg comfortabel en super snel. 2 uur en 45 minuten later sta ik al op het station van Kyoto!

Vanaf het station is het zo’n 3 minuten lopen naar de Ryokan waar ik de komende nachten verblijf. Omdat ik erg vroeg ben is mijn kamer nog niet gereed. No worries, ik laat mijn koffertje achter en loop vervolgens naar de Sanjusangen-do tempel. Deze tempel stond eerst niet op de planning om te bezichtigen, maar toen ik op Pinterest een aantal foto’s had gezien wilde ik er perse naartoe! En deze tempel ligt bijna om de hoek op een kwartiertje lopen van mijn Ryokan.

De Sanjusangen-do tempel staat bekend om de 1001 beelden van de Buddhist deity, Juichimen-senju-sengen Kanzeon, in de volksmond Kannon genoemd. In een enorme hal staat een gigantisch beeld dat wordt omringd door 1000 kleinere beelden (die nog steeds levensgroot zijn). Beelden van de God van de wind en God van de donder staan aan weerszijde van de tempel, en in een rechte lijn voor de 1001 beelden staan de bewakers van Kannon. Het is een erg indrukwekkend gezicht! Helaas mag je binnen geen foto’s maken ivm religieuze redenen. Ik zit eerst nog te denken om stiekem met de tablet een fotootje te maken, want dit is zo waanzinnig mooi, dat wil ik graag met iedereen delen. Maar ik heb net een kaarsje aangestoken in de tempel en op een wens stokje een wens geschreven, dat ik het niet wil riskeren om de Goden boos te maken. Het is in ieder geval schitterend om te zien! Ik kan mij haast niet voorstellen dat dit nog te overtreffen valt deze reis!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar kaarten, wierook en een geluksamulet. Buiten de tempel mag je wel gewoon foto’s maken, dus daar knipt mijn camera er stevig op los.

Ik vind het allemaal zo mooi dat ik veel te lang blijf kijken en moet rennen om op tijd te zijn voor de thee ceremonie die ik had geboekt. De locatie van het theehuis is makkelijk te vinden, deze ligt namelijk in dezelfde straat als mijn Ryokan. Met een knalrood hoofd en buiten adem meld ik mij bij Ju-An, de dame die de ceremonie geeft. Ik verwacht dat ik de laatste ben van de groep en zie het alweer helemaal voor me hoe ik onhandig binnen kom vallen. Maar nee, ik ben de eerste! Ha! De overige 5 mensen van de groep zijn allemaal verlaat en tegen de tijd dat zij aankomen zit ik al helemaal chill te wezen.

De groep bestaat uit een Brits stelletje, een Amerikaans koppel, een Australisch meisje en mijzelf. De twee stelletjes zijn erg gezellig, maar het Australische meisje vind ik maar een zeur. Maar goed, die moeten er ook zijn!
Ju-An begint de ceremonie met uitleg te geven over het hoe en waarom van bepaalde zaken en de geschiedenis van het thee drinken bij de Samurais. Daarna zet ze een kopje thee waar we allemaal van mogen proeven. De thee smaakt bitter maar zeker niet verkeerd!
Vervolgens sluit ze de ceremonie af en is het onze beurt om ons eigen kopje thee te zetten. We krijgen allemaal 2 snoepjes om de smaak te neutralizeren, een mooi kommetje en mogen vervolgens een lepeltje groene poeder (matcha) in dat kommetje doen. Daarna met een bamboo bakje water toevoegen en met een garde de poeder loskloppen zodat er een mooie schuimlaag op de thee ontstaat. We wachten even met drinken tot iedereen zo ver is, draaien dan ons kommetje 2 keer met de klok mee en slurpen maar! Als je het tenminste lekker vind… anders slurp je niet.
De ceremonie duurt in totaal bijna twee uur. Langer dan verwacht, maar dat komt denk ik omdat we zoveel vragen hadden. Tenslotte is het tijd om afscheid te nemen en krijgen we allemaal een certificaat mee naar huis. Het was een super leuke ervaring! Eentje die ik kan aanraden mocht je toevallig een keer in Kyoto zijn.

Inmiddels is mijn kamer ook gereed, dus ga ik terug naar de Ryokan om me even op te frissen. Een Ryokan is een traditioneel Japans verblijf. Je slaapt op de grond, er is een gemeenschappelijke onsen en er wordt een maaltijd geserveerd op de kamer, waar je een laag tafeltje met een kussen hebt om op te zitten. Natuurlijk staan er ook weer slippers en een kimono voor je klaar. Ik heb geen maaltijden bij mijn verblijf geboekt, maar ik krijg wel een pot thee, koekjes en crackers op de kamer. En mijn koffertje is ook al op de kamer gearriveerd!
Er is een klein tuintje met vijver waarin aardig wat karpers zwemmen. Heel mooi en rustgevend, en ik vind het nu al geweldig! Het enige nadeel? Dat de wifi waardeloos is. Maar het is vakantie, dus het is niet noodzakelijk om continu online te zijn!

Ik had gelezen dat hier in de buurt ook een vegan restaurant moet zitten, en ik besluit om daar vanavond een hapje te gaan eten. Het restaurant ligt verscholen achter een parkeerterrein en ziet eruit als een normaal huis. Dus ik loop er natuurlijk eerst 5 keer langs voor ik doorheb waar ik naar binnen moet. Het restaurant is echt super knus! Er staan geloof ik 6 tafeltjes en er is een kleine bar. Al het eten is veganistisch en organic. Ik bestel de maaltijd van de dag, gecombineerd met een choco en noten shake. De maaltijd bestaat uit allemaal kleine hapjes, het een nog lekkerder dan het andere. Typisch Japanse gerechten, waaronder een soort miso soep. Smikkelen en smullen! Dit is echt de lekkerste maaltijd wat ik tot nu toe heb gegeten deze reis. Zeker weten dat ik hier nog een keer terug kom voordat ik Kyoto verlaat.

Met een goed gevulde maag ga ik terug naar de Ryokan. Onderweg word mijn aandacht getrokken door luid geroep op straat. Er is iemand verkleed als clown die op een trommel slaat en iemand anders zwaait met een regenboogvlag. Ik ben benieuwd waar dit voor is en ga naar de groep toe om het te vragen. Het blijkt een protestmars te zijn tegen kernwapens. Ik complimenteer de mensen met hun goede zaak en roep even met ze mee: ‘No Nukes, No Nukes!’ Voor ik er erg in heb krijg ik van een oudere dame een bord in mijn handen gedrukt. Ik weet niet meteen of het de bedoeling is dat ik nu met ze meeloop en sta een beetje twijfelend te kijken. De dame roept er een jongere man bij die inderdaad bevestigd dat ik met hen moet meedoen. Maar alleen als ik wil hoor, geen verplichtingen, zes keer buigen en tien keer arigatou gozaimasu. Maar natuurlijk doe ik met ze mee! Iedereen met een beetje gezond verstand is toch tegen kernwapens? Dus hupsakee, ik zwaai het bord in de lucht en blijf enthousiast No Nukes No Nukes roepen. Het heeft wel wat, meelopen met een protestmars in Kyoto!

Met een goed gevoel sluit ik de dag af. Wat is dit toch een indrukwekkende reis!

Grand Sumo Tournament

Donderdag 19 mei 2016Na een goede nacht in mijn comfortabele capsule meld ik mij ’s ochtends bij de “onsen” van het hotel. Dit is een traditioneel Japans (openbaar) bad. Het is de bedoeling dat je eerst op een krukje gaat zitten om jezelf schoon te boenen, haartjes in de shampoo te zetten enzo, vervolgens spoel je jezelf af en stap je in het hete thermale bad. Daarna kan je jezelf nog een keertje naspoelen op het krukje, maar dit is niet verplicht. Vervolgens droog je je af in de kleedruimte. Handdoeken mogen niet mee naar de badruimte. Je mag evt wel een piepklein handdoekje meenemen als je jezelf iets wilt bedekken, maar dit doekje mag niet nat worden.

Ietwat ongemakkelijk loop ik als een kamerolifant tussen alle kleine Aziatische dames de badruimte binnen, en natuurlijk gooi ik meteen zo’n krukje omver. Jenn is in tha house!
Het gaat me ook niet heel gemakkelijk af om een beetje normaal op het kleine krukje neer te schrijden, en het opstaan gaat helemaal moeizaam. Het bad heeft geen opstapje, dus om daar in te klimmen gaat uiteraard ook op z’n aller charmanst. Maar who cares! Want zodra ik in het bad zit slaak ik een diepe zucht. Wat is dit een weldaad voor mijn zere lijf! Ik moet het de Japanners nageven, ze weten hoe je je lichaam moet verwennen!

Nadat ik ook nog even met m’n voetjes in de massagebak heb gezeten ga ik op pad. Onderweg naar het metrostation zie ik ineens een rij go-carts over de snelweg scheuren. De mensen die in de carts zitten hebben allemaal een roze konijnenpak aan. Geweldig! Only in Japan!

De bestemming voor vandaag is de Ryogoku Kokugikan arena voor het Grand Sumo Tournament. Toen ik mijn ticket naar Tokyo had gekocht, stonden er naast Disney en Universal een aantal dingen op mijn lijstje wat ik graag wilde zien. Sumo worstelen stond daarbij bovenaan. Want wat is er nou gaver dan om in Japan naar een sumo wedstrijd te gaan? En ik had geluk, want deze Sumo tournamenten zijn maar een paar keer per jaar. En ze zijn mateloos populair, dus toen het moment kwam dat de tickets in de verkoop gingen had ik mijn wekker op 3 uur ’s nachts gezet om op die manier zeker te zijn dat ik een kaartje zou bemachtigen! Ik heb toen een uur in de wachtrij gestaan, maar tegen vieren was het gelukt en had ik het felbegeerde kaartje in the pocket.

Rondom de arena staan allemaal kraampjes met hapjes, drankjes en merchandise. Er zijn wat straatartiesten aan het zingen en er hangt een gezellige sfeer! In de arena zelf is het nog bijna uitgestorven. Het tournament begint al om 08:00 uur, maar de echte toppers komen pas rond 15:30 uur aan bod. Het voordeel van vroeg aanwezig zijn, is dat je dan kan zitten waar je wilt omdat de meeste mensen pas rond een uur of twee, drie komen opdagen. Ik heb het goedkoopste kaartje gekocht, maar omdat ik lekker vroeg ben kan ik zonder problemen helemaal vooraan plaatsnemen. En als degene van wie die plaats eigenlijk is eraan komt, dan sta je op en ga je ergens anders zitten. Zo kan je toch voor een prikkie op de 1e rang zitten! Helemaal vooraan is overigens geen goed idee, want de sumo worstelaars vallen nog weleens in het publiek en zo’n goede man wil je echt niet bovenop je krijgen!

Voor vertrek had ik gedacht dat ik een uurtje of twee zou blijven kijken en daarna verder de stad zou gaan verkennen, maar ik vind het zo leuk dat ik de hele dag blijf zitten! Halverwege ga ik wel even naar buiten om in een nabijgelegen park te lunchen, maar daarna snel weer terug naar het worstelen! Het park is overigens ook ontzettend mooi met verscholen bruggetjes en mooie beelden. In het water zwemmen vele koi karpers en schildpadden, en je hebt vanaf hier ook een mooi zicht op de Tokyo Sky Tree. Een leuk uitje voor even tussendoor!

Sumo was oorspronkelijk onderdeel van het gebed voor een goede oogst, en zit diep gewortelt in de Japanse cultuur. Op het moment dat de worstelaars in de ring stappen begint het reinigings ritueel van oa zout in de ring strooien en de monden spoelen met water. Ik vind dit net zo interessant om te zien als de gevechten zelf! De rituelen duren ook veel langer als een gevecht. Deze zijn vaak al in een minuut voorbij! Soms is het niet duidelijk wie de winnaar is, en komen de juryleden in een kringetje bij elkaar staan. Andere keren is het wel overduidelijk, omdat de verliezer plat op zijn buik valt of van het podium midden in het publiek valt. Dit zijn de spectaculaire momenten en zorgen voor veel gejuich onder het publiek.

De afgelopen dagen heb ik de Japanners leren kennen als een bedeesd en rustig volk. Maar hier bij het Sumo worstelen gaan ze helemaal los! Op het moment dat de grote namen de ring betreden tijdens de Dohyo Entering beginnen ze vrolijk de namen te schreeuwen van hun favoriete Sumo. Ik versta niet wat ze allemaal zeggen, maar ik denk dat het zoiets is als: “Zet ‘m op Yoshikaze! Hak je tegenstander in stukken!” Vervolgens reageert iemand anders weer met wilde gebaren zo van: “Yoshikaze? Booooo! Takayasu is de beste!” Het is een feest om naar te kijken! En ondanks de rivaliteit onder het publiek, gebeuren er geen nare akkefietjes. Want uiteindelijk blijven de Japanners super beleefd. En Yoshikaze en Takayasu? Zij hebben geen van beide gewonnen.

Als ik een een rondje loop door de arena kom ik ineens een paar sumo’s tegen. Ik vraag gelijk of ik een foto van ze mag maken. De eerste worstelaar moet zo nog aan de bak en is een klein beetje gespannen. Voor de tweede sumo zit het erop. Hij heeft een goede dag gehad en neemt me trots mee naar de trophy kast, omdat dit een veel leukere achtergrond is. Hij is razend enthousiast en verteld dat ie hopelijk ook ooit eens zo’n mooie trofee mee naar huis mag nemen. Ik hoop van harte met hem mee!
Wel grappig, want buiten staan mensen uren te wachten om de sumo’s even snel voorbij te zien lopen en ik heb hier up close and personal een super leuk gesprek!

Eenmaal terug bij het hotel is het tijd voor mijn eigen ritueel. Even in de sauna, maskertje, een gezond sapje drinken, gezellig kletsen met andere reizigsters en met de voeten in de massagebak. Genieten!

Jenn in Wonderland

Woensdag 18 mei 2016De wekker loopt wat later af dan de afgelopen paar dagen. Ik verhuis zometeen naar mijn nieuwe hotel en kan daarom lekker rustig aan doen. Na een lekker ontbijt loop ik rond 10 uur op mijn gemak naar het metrostation Kasai. Hier wil ik een kaartje kopen naar Akasaka Mitsuke, maar bij de kaartjes automaat raak ik een beetje overweldigd door de vele metrolijnen. Waar moet ik beginnen?! Het blijkt makkelijker re zijn dan de eerste aanblik doet vermoeden en binnen no time rolt mijn kaartje uit de automaat. Alles staat zo duidelijk aangegeven! Ook op de stations wijst de weg zich vanzelf. Door middel van pijlen kan je zien of je links of rechts moet lopen en op het perron staan lijnen waar je netjes in de rij kan wachten tot de metro er is.

Bij Akasaka Mitsuke stap ik uit en loop ik in een paar minuten naar mijn hotel voor de komende 2 nachten, het Centurion Cabin & Spa, een typisch Japans capsule hotel voor vrouwen. Dit houdt in dat ik in een lange gang in een kleine cabine overnacht. De cabine kan worden afgesloten met een rolgordijn zodat ik geen inkijk heb. De capsule is groter dan verwacht. Het heeft een flatscreen tv, een tablet waar ik gebruik van kan maken, er staan meerdere planken om mijn spulletjes op te leggen en er staat een tas voor mij klaar met daarin een kimono, handdoeken en beauty producten zoals een lekker gezichtsmasker. Het hotel is verder voorzien van een sauna, relax ruimte, fitness ruimte, gemeenschappelijke onsen en heerlijke voetmassage. Ook staan er de hele dag lekkere sapjes klaar. Een heerlijk verwen hotel dus!

Zodra ik ben ingecheckt ga ik op pad. Ik had iets gelezen over een katten tempel en daar wil ik graag naartoe. Na een metro rit van een half uur kom ik aan bij station Gotokuji. Het is meteen duidelijk dat ik op het juiste station ben, want overal staan katten beelden. Maar welke kant moet ik nu op? Een wirwar van kleine straatjes en nergens een bordje met kattentempel die kant op. Ik probeer het dan maar te vragen aan een politieagent. Die zal hier vast de weg wel weten! De meeste Japanners spreken erg slecht Engels en ik spreek 2 woorden Japans, dus ik probeer het zo kort en bondig mogelijk te houden. Ik buig beleefd en zeg vervolgens: ‘Cat Temple, Kudasai’. De agent kijkt me een beetje verwilderd aan, dus ik probeer het nog een keer: ‘Cat. Temple. Kudasai’. Weer geen reactie. Ok, misschien weet de man niet wat “cat” betekent. Ik probeer daarom een laatste poging: ‘Domo, Miauw Miauw, Temple, Miauw.’ Geen succes. De man kijkt me vol ongeloof aan en springt snel op zijn fiets. Hij zal wel gedacht hebben; Wat is dat voor een vreemde vrouw die staat te miauwen?! Wegwezen!

Uiteindelijk vind ik iemand die Engels spreekt en mij de weg wijst. Als ik bij de tempel ben aangekomen zie ik dat het hek dicht is. Nee he. Ik rammel even aan het hek, maar het is echt op slot. Kan ik er misschien overheen klimmen? Dan bedenk ik dat dit wellicht niet de hoofdingang is, dus ik besluit de stenen muur te volgen tot ik bij een opening kom. En jawel, even later kom ik bij de hoofdingang terecht!

Deze Gotokuji tempel is de geboorteplaats van the beckoning cat. Je weet wel, de Japanse kat die een pootje omhoog houdt en voor geluk zorgt. Het verhaal gaat dat de mooie tempel eerst een klein hutje was waar een arme priester woonde. Er kwam regelmatig een kat bij hem langs waar hij voor zorgde. De priester zei toen tegen de kat dat als hij blij was met de goede zorgen of hij dan voor een beetje voorspoed wilde zorgen. En dat deed de kat! Hij ging voor de tempel zitten met zijn pootje omhoog om op deze manier reizigers te wenken.

Het is tegenwoordig een prachtige tempel! Wat heerlijk om hier rond te lopen! Er is een gedeelte waar the beckoning cat wordt geeerd en waar er honderden beelden van hem staan. Een indrukwekkend gezicht. Wat gaaf om dit te zien! Ook de begraafplaats bij de tempel is prachtig. Ik kijk mijn ogen uit!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar beeldjes en wat wierrook. De beeldjes gaan mee naar huis, maar de wierrook steek ik bij de tempel aan voor mijn lieve poezenkind.

Hierna is het tijd om de rustgevende tempel te verruilen voor het drukke Shibuya. Hier wil ik Hachiko even gedag zeggen. Of tenminste het standbeeld van hem. Hachiko was een hondje die rond 1925 tot 1935 zijn baasje altijd stond op te wachten tot die uit zijn werk kwam. Op een gegeven moment overleed het baasje, maar Hachiko bleef bij het station tot aan zijn eigen dood trouw op zijn baasje wachten. Er is een Japanse film van gemaakt, en ook een Amerikaanse remake met Richard Gere. Een lieve film, een mooi verhaal, dus ik wil Hachiko even gedag zeggen. En ik ben niet de enige! Het beeld wordt omringd door mensen! Ik weet niet of iedereen voor Hachiko komt, want hij staat precies bij 1 van de meest drukke plekjes op aarde, nl de Shibuya Crossing.

Fans van films als Lost in Translation en Fast & Furious Tokyo Drift zullen dit kruispunt ongetwijfeld meteen herkennen. Met de vele (diagonale) zebrapaden is het een feest om de mensenmassa te zien oversteken. En het voelt oom best apart als ik zelf de straat oversteek. Heel even voel ik wat vlinders in mijn buik. Ik ben gewoon in Tokyo! Wheeeee!!

Bij Starbucks kan je het kruispunt van bovenaf zien, maar ook hier is het super druk en vechten om een plaatsje bij het raam. Daar heb ik geen zin in, dus ik ga op zoek naar een leuker tentje voor een late lunch. Ik wil graag een hapje eten bij het Alice in Wonderland restaurant. Tokyo heeft 5 Alice restaurants, alle 5 met hun eigen aankleding. Het restaurant Alice in a dancing land zit hier vlakbij, dus daar ga ik naartoe!
Via google maps kan ik precies zien waar ie zit en zo te zien is het makkelijk te vinden.

Ja, dat had ik gedacht! Ik loop meerdere keren langs de plek waar het restaurant volgens google maps zou moeten zitten, maar het enige wat ik zie zijn winkels. Ben ik nou gek? Ik loop een tijdje heen en weer en ga tenslotte maar bij de Body Shop naar binnen om het daar te vragen. De verkoopster wijst naar het gebouw aan de overkant, daar moet ik zijn. Ik zie alleen een kledingzaak, maar vooruit, ik zal het daar wel even vragen. De verkoopster van de kledingzaak zegt dat ik in het juiste gebouw ben en wijst vervolgens naar de roltrap. Dus ik naar boven, maar ook daar is geen restaurant te bekennen!
Uiteindelijk blijkt dat ik in de kelder moet zijn. Vanaf een zijstraat is er een aparte ingang naar het restaurant en mag ik 2 trappen naar beneden. Nu ik het eindelijk heb gevonden slaat de euforie weer toe. Ik ben sinds klein meisje al dol op Alice en deze restaurants stonden dan ook erg hoog op mijn to do lijstje voor deze reis.

Helemaal blij meld ik mij bij de counter. Hallo, daar ben ik dan! Ik kom een hapje eten en een kopje thee drinken!
De hostess kijkt ietwat sip en verteld dat ze zijn gesloten. Sorry, wat? Gesloten? You have got to be effing kidding me! Maar dan zegt de hostess dat ze om 17:00 uur weer open gaan voor diner. Het is hier heel normaal om tussen lunch en diner een uurtje of twee het restaurant te sluiten, iets wat ik niet wist. Goed, dat uurtje wachten is niet zo heel erg. Ik besluit om de tijd te doden bij de Disney Store, dan vliegt de tijd voorbij!

Twee minuten over vijf meld ik mij bij Alice in a Dancing Land. Voor ik mag plaatsnemen aan een tafeltje moet ik eerst de huisregels doornemen: ¥500 table service, maximaal 2 uur blijven zitten en minimaal 1 hapje en 1 drankje nuttigen. Ik ga hiermee akkoord en word vervolgens door een meisje verkleed als Alice naar mijn tafel gebracht. Jippie!!!
Nog even over de table service. Bij de thema restaurants is het gebruikelijk dat je voor de service betaald. Maar fooi geven is not done in Japan, dus dat heft elkaar weer op.

Goed, ik zit dus aan mijn tafeltje en krijg een super leuk menukaart in mijn handen gedrukt. Dit is in de vorm van een klok en staat vol met mooie tekeningen van Alice en Co. Ik ben helemaal in awe! Het restaurant is ook zo prachtig! Gewoon een pretpark op zich! Midden in het restaurant staat een witte carousel en de muren van zijn beschilderd met mooie plaatjes. Het eten dat wordt geserveerd is ook geweldig leuk versierd en de cocktails zijn verukkelijk! Ik begrijp nu waarom je maximaal 2 uur mag blijven zitten. Ik wil hier nooit meer weg!

Ik smikkel van alle lekkernijen en rek de tijd zo lang mogelijk. Maar dan is het toch echt tijd om te gaan. Bij het afrekenen krijg ik nog een zakje Alice in Wonderland thee mee. Helemaal leuk! Wellicht dat ik later tijdens deze reis nog een ander Alice restaurant ga proberen. Hoewel, er staan nog meer thema restaurants op mijn lijstje!
Voor nu ga ik in ieder geval terug naar het hotel. Even lekker in de sauna en mijn vermoeide voetjes laten verwennen in de voetenmassage bak. Oh, wat is dat een heerlijkheid. Hier wil ik ook nooit meer weg!

Het is overigens enorm gezellig bij de relax ruimte. Iedereen lekker in kimono met een groen sapje en de voetjes in de massage bak. Beetje kletsen, beetje chillen, het is net een pyjama party!
Rond middernacht vind ik het mooi geweest. Tijd om mijn bed op te zoeken en te dromen over katten tempels en Alice cocktails.

Tokyo DisneySea

Dinsdag 17 mei 2016
De ochtend begint niet zo best. Ik krijg een verdrietig bericht van thuis dat mijn lieve poezenkind is overleden. Geheel onverwacht is dit bericht niet, ze was gewoon op, maar toch hakt het er even in en ben ik verdrietig dat ik nu niet thuis ben. Ik besluit om even een momentje rust te nemen voor ik op pad ga. Gezien het slechte weer verwacht ik geen grote drukte in Disney, dus ik hoef niet perse voor openingstijd daar te zijn.

Anderhalf uur later dan oorspronkelijk gepland stap ik op de bus naar Disney. Van het hotel krijg ik gratis een paraplu mee waar ik erg blij mee ben, want de regen komt echt met bakken uit de hemel!
Aangekomen bij Disney moet ik overstappen op de monorail naar Disney Sea. En dat is al een attractie op zich! Er zijn verschillende thema monorails en ik zit er in een ter ere van het 15 jarig jubileum van Tokyo Disney Sea.
Maar in tegenstelling tot de monorail in WDW, moet je er hier voor betalen. ¥260.-, en dat vind ik best duur voor die paar minuten!


Tokyo Disney Sea heeft net zoals de andere Disney parken verschillende landen. Het park ligt pal naast de Baai van Tokio en alle landen hebben dan ook een water thema: Mediterranean Harbor, American Waterfront, Lost River Delta, Arabian Coast, Mermaid Lagoon, Mysterious Island en Port Discovery.
Ik heb mij laten vertellen dat DisneySea het mooiste Disney park ter wereld is, maar aangezien ik nogal verknocht ben aan de Amerikaanse parken, ben ik ietwat skeptisch.

Bij binnenkomst ben ik echter gelijk om. Wat een waanzinnig mooi park!!! En wat jammer van de regen! Maar aan de andere kant ook weer niet, want het is ook wel een grappig gezicht om iedereen met paraplu’s te zien lopen. Als eerste ga ik naar Mysterious Island om te kijken of ik nog een faspass kan scoren voor Journey to the Center of the Earth. Zoals je misschien al vermoed is dit gedeelte van het park gewijd aan Jules Verne en is de attractie gebaseerd op zijn gelijknamige boek. Het is 1 van de meest populaire attracties van het park, en je moet snel zijn om een fastpass te halen. Maar als ik aankom zie ik dat de gewone stand by rij maar 15 minuten is. Ja, dan ga ik er natuurlijk gelijk in! Terwijl ik in de rij sta vraag ik me af hoe ik dat met de paraplu moet doen. In m’n handen houden, afgeven? Ik avonturier het wel. Zodra ik in de attractie mag plaatsnemen zegt de castmember dat er een speciale paraplu houder is. En inderdaad, aan de zijkant van het karretje zijn speciale paraplu houders gemaakt. Super handig!


De rit zelf is spectaculair. Zo geweldig! Ik denk zelfs dat het op dit moment mijn meest favoriete attractie is. Het is een beetje het idee van ‘The Mummy’ van Universal Orlando. Het begint heel rustig met een mooi ritje dwars door de aarde, en dan ineens sta je oog in oog met een bloeddorstig monster en verandert het rustige ritje in een snelle achtbaan. Fantastisch!
Ook 20.000 Leagues Under the Sea is een pracntige attractie, en hier staat 0 minuten wachttijd. Het hele gebied heeft een steampunk sfeertje en is gewoon super mooi.

En andere populaire attractie is de show Big Band Beat. Een Broadway style musical met allemaal lekkere swing muziek. Om deze show te kunnen zien moet je deelnemen aan de zgn lottery. Via een soort fastpass systeem kan je je entree ticket laten scannen en als je geluk hebt krijg je een kaartje voor 1 van de shows. Als je pech hebt dan moet je een paar uur van tevoren in een rij gaan staan om te kijken of je een plaatsje op het balkon kan bemachtigen. Aangezien ik zo laat in het park ben verwacht ik niet dat ik nog een kaartje kan ritselen via de loterij, dus loop ik gelijk naar het theater waar al een aantal mensen staan te wachten. Ik sluit aan in de rij, maar als het harder begint te regenen en er ook een wind komt opzetten, heb ik niet echt zin om anderhalf uur onoverdekt staan te kleumen. Een castmember is erg verbaasd dat ik de rij verlaat, en ik vertel haar dat ik toch ga proberen om nog een kaartje te bemachtigen via de loterij.
Dat blijkt een goede keus want ik krijg gelijk een kaartje voor de eerste show en ik heb ook nog eens een mooie plaats recht in het midden. Super!

Zodra ik het theater binnenstap word ik herkent door de verbaasde castmember. Ze is blij voor mij dat het is gelukt en samen staan we even op en neer te springen.
De show is gewoon top, met fijne nummers als ‘It don’t mean a thing if you ain’t got that swing’ en ‘Sing sing sing’, waarbij Mickey himself flink op een drumstel losgaat. Ik kan niet anders zeggen dat dit de beste show is van alle Disney parken!

Ook Tower of Terror en Indiana Jones zijn briljant, en hoe leuk is het dat er een dubbele carousel is waar je een ritje kan maken op de rug van Aladdin’s Genie? Ik moet toegeven dat dit inderdaad het allermooiste Disney park ter wereld is! En dan heb ik het enkel met een grauwe grijze lucht gezien. Kan je nagaan hoe mooi het is als het zonnetje schijnt!

Wat mij overigens opvalt is dat hier veel meer toeristen rondlopen dan in Disneyland. Gisteren kon ik de toeristen op 1 hand tellen, maar vandaag lopen er heel veel rond. Misschien valt het meer op omdat het een stuk rustiger is? De locals kunnen makkelijk zeggen van bekijk het maar, ik ga met dit weer niet in een achtbaan zitten. En de toeristen hebben die luxe vaak niet ivm beperkte reistijd, dus zij worstelen zich eerder door wind en regen.
Maar de locals die het weer wel trotseren zijn goed te herkennen aan alle knuffelberen die ze meesjouwen. Het is heel gewoon om een knuffelbeer mee te nemen naar het park en daar dan photoshoots mee te doen. Beer op een bankje, beer die een andere beer ontmoet, beer die naar een attractie kijkt, beer die net een churro heeft gekocht…. En het is ook altijd dezelfde beer: Duffy.

Had ik dat nog niet verteld? DisneySea is het huis van Duffy. Duffy is een knuffelbeer die Minnie ooit eens aan Mickey heeft gegeven om hem op reis gezelschap te houden (ik geloof tenminste dat dit het verhaal is). Djffy is mateloos populair hier, ik durf haast te zeggen dat hij populairder is dan Mickey en Co. Hij is ooit eens overgewaaid naar de Amerikaanse parken, maar daar heeft ie nooit de liefde gekregen als in Tokyo. Hij is inmiddels ook alweer weg uit Amerika, maar hier in Tokyo blijft ie even geliefd. Duffy heeft een vriendinnetje, Shellie May, en een BFF, de Italiaanse kat Gelatino. Met z’n drietjes zijn ze heer en meester over DisneySea.

Ik ben nooit echt warm gelopen voor Duffy, maar Gelatino vind ik geweldig! Ik had gehoopt om hem vandaag te ontmoeten, maar hij heeft nog geen meet and greet en is alleen te zien tijdens de shows. En laten deze nou zijn afgelast vanwege het slechte weer… Alleen de eerste show js doorgegaan, maar toen zat ik net bij Journey to the Center of the Earth.
Helaas, maar wel weer een goede reden om snel terug te gaan naar dit prachtige park!

DisneySea is vandaag tot 22:00 uur open, maar zo lang hou ik het niet vol. Ik ben verkleumd door de regen en wil een lekker heet bad nemen. Voor ik het park verlaat sla ik nog wat Gelatoni merchandise in, eet ik een lekker hapje en neem ik een kijkje bij het Disney Hotel. Daarna pak ik de bus terug naar mijn hotel en pak ik alvast m’n koffertje in, want morgen verhuis ik naar een ander hotel in hartje Tokyo. De eerste twee dagen zitten er alweer op! Ik had nog wel langer bij Disney willen blijven, maar ik kijk ook enorm uit naar alle nieuwe avonturen die komen gaan!

Tokyo Disneyland

Maandag 16 mei 2016
Ondanks dat ik gelijk als een blok in slaap val, ben ik een paar uur later alweer klaar wakker. Jetlag in combinatie met Netflix. Want het blijkt dat de Japanse Netflix wel heel veel leuke films en series heeft! Maar aangezien de wekker al om 6:15 uur afloopt, is het toch beter als ik nog wat ga slapen.
Ik lijk wel gek om zo vroeg op te staan! Maar er staat een dagje Disney op het programma, en daar moet je op tijd aanwezig zijn.

Om half 8 ben ik fris en fruitig onderweg naar de bushalte. Het is een komen en gaan van bussen, en ondanks dat ik weet dat ik bus 8 moet hebben, is het mij totaal niet duidelijk waar deze bus stopt. Alles staat natuurlijk in het Japans aangegeven. Maar Disney is in alle talen hetzelfde, dus uiteindelijk vind ik de juiste busstop.

De bus doet er ongeveer een kwartier over en stopt vrijwel voor de ingang. Gisteren had ik Cinderella’s Castle, Space Mountain en Big Thunder al vanaf de snelweg zien liggen, wat eigenlijk heel bizar was. En het voelt nou weer zo raar. Aan de ene kant is het zo vertrouwd en bekend, en aan de andere kant is het een totaal vreemde wereld!

Omdat ik via internet al een kaartje had gekocht, kan ik meteen aansluiten bij de rij wachtenden voor de gate. En het is mij nu ook gelijk duidelijk waarom de TDR blog erop hamerde om minstens een uur voor opening aanwezig te zijn. Ik ben er stipt om 8 uur en er staat nu al een enorm lange rij om naar binnen te komen. En deze rij wordt met de minuut langer!

Om 9 uur mogen we naar binnen. Het valt op dat de castmembers allemaal een bordje omhoog houden waarop staat: “Walk, don’t run”. Niet dat dit enige nut heeft, want de Disney fans rennen de castmembers voorbij om zo snel mogelijk een fastpass voor 1 van de rides te kunnen bemachtigen. Ik doe mee met de menigte, want mijn missie is om een fastpass te halen voor Winnie the Pooh en daarna Monsters Inc te doen.

Het fastpass systeem in Tokyo is nog hetzelfde als het systeem in WDW van enige jaren geleden. Je duwt je kaartje in een apparaat en vervolgens rolt er een fastpass uit met daarop een tijdstip wanneer je terug kan komen. Een simpel en makkelijk systeem dat altijd werkt.
Zodra ik de fastpass voor Pooh in mijn handen heb, snel ik naar Tomorrowland voor een ritje met Sulley en Mike Wazowski. Helaas is deze gesloten. Ok, dan naar Star Tours want deze heeft nu nog maar een wachttijd van 5 minuten! Zoals gewoonlijk is het een geweldig ritje en ik vind het helemaal leuk dat BB8 en Finn zijn toegevoegd!

Ook Pooh’s Hunny Hunt is super! Deze ride is totaal anders dan in Amerika en is zo verschrikkelijk gaaf! Echt een must do als je naar Tokyo Disney gaat. Ik zit werkelijk te stuiteren in mijn honingpotje! Letterlijk, want het honingpotje schud flink heen en weer. Super!

De oldies but goodies zoals Pirates, Splash Mountain en Haunted Mansion zijn vrijwel gelijk aan WDW en Disneyland Anaheim, met als enig verschil dat er nu Japans wordt gesproken. Toch blijven sommige teksten nog gewoon in het Engels. Zoals “We wants the red head!” en “Be sure to bring your death certificate if you want to join us”.

Het leukste vind ik de Hippity Hoppity Springtime Parade. Deze parade is enkel in de lente te zien en heeft een ontzettend catchy deuntje, en de schattigheid (of ‘Kawaii’ zoals ze hier zeggen) druipt er vanaf! Alle characters en dansers hebben bunny oortjes en konijnen broekjes aan. Zo leuk! Op een gegeven moment staat de parade even stil. Dit is het moment dat de dansers een egg race gaan houden. Op de muziek van Offenbach’s Can Can springen ze in het rond met grote eieren op een lepel of aan een touw. Het publiek krijgt instructies om met de handen mee te dansen en de characters staan op de wagens met pompoms te zwaaien. De parade is twee keer te zien vandaag, en ik zit beide keren vooraan!

Ook de Happiness is Here Parade en Electrical Parade Dreamlights zijn ongelooflijk mooi! Maar de Hippity Hoppity bunnies hebben mijn hart gestolen! Het hele park is overigens waanzinnig mooi. Echt alles is af. Ik kijk mijn ogen uit!

Het voornaamste verschil met Florida is dat er hier geen Brazilianen rondlopen. De meest luidruchtige groep zijn nu de Amerikanen. De kreet: ‘Y’all think they sell turkey legs over here? I want a damn turkey leg!’, is al van verre te horen. De Japanners zijn erg rustig. Ze wachten netjes op hun beurt, knikken beleefd, lachen verlegen, zwaaien enthousiast met beide handen, en zitten tijdens de parade op plastic kleedjes. Dat ik met m’n kont gewoon op de grond zit wordt met enige afkeur bekeken, dus op een gegeven moment pak ik maar een parkmap uit m’n tas om daar op te gaan zitten.

Andere verschillen zijn Main Street USA, dat hier World Bazaar heet en geheel overdekt is. Ook the Enchanted Tiki Room is totaal anders. Pierre, Jose, Fritz en Michael hebben hier Polynesische namen als Mahaima en Wahea (of zoiets, ik heb de naambordjes niet goed gelezen). De bekende theme song wordt niet gezongen, en op een gegeven moment komt Stitch tevoorschijn die zichzelf tot Big Kahuna heeft gedoopt en met de ukelele een lekker deuntje speelt. Het is geheel in het Japans, op sommige liedjes na die in het Hawaiiaans zijn, maar bij binnenkomst krijg ik een tablet in mijn handen gedrukt waar de Engelse vertaling op te volgen is. Erg attent!

Tokyo krijgt ook de award voor beste snacks. Een Dole Whip heb ik niet gezien, maar ze hebben hier wel vele aparte smaken popcorn (curry, honing en soja saus, om maar even wat te noemen), churro’s met koffie smaak en zoete rijstballetjes in de vorm van de Toy Story Aliens. Nom nom nom!!!

Qua drukte valt het allemaal nog wel mee. Een aantal rides hebben lange wachttijden, maar over het algemeen kan ik overal vrij snel doorlopen. Echt heerlijk! En het weer zit ook mee. Het is droog, de zon laat zich regelmatig zien, niet koud, niet te warm. Gewoon ideaal weer om een dagje door het park te hoppen! Alleen het vuurwerk wordt gestaakt ivm harde wind. Maar dit vind ik niet zo heel erg. Ik geniet ook zonder vuurwerk volop!

Veel te snel is het alweer 22:00 uur en sluit Disneyland haar deuren. De bushalte is snel gevonden en de bus laat ook maar een paar minuten op zich wachten. Ik ben lekker snel weer op mijn kamer, waar ik het bericht hoor dat er vanavond een aardbeving in de omgeving van Tokyo Disneyland is geweest. Huh? Serieus? Ik heb er werkelijk niks van gemerkt! Ik weet wel dat Pinocchio ineens plotseling stil stond, maar zoiets gebeurd wel vaker. Een beving heb ik niet gevoeld. Gelukkig maar!
Inmiddels is het tegen twaalven en wordt het tijd dat ik mijn bed opzoek. Morgen loopt de wekker nl weer om 06:00 uur af voor een tweede dagje Disney. DisneySea om precies te zijn. En daar heb ik onwijs veel zin in!