Gouden Tempels, Jaws en Sprookjes Hotels

Dinsdag 24 mei 2016
Het is vandaag weer verhuisdag! Bij het uitchecken van mijn ryokan krijg ik nog een cadeautje mee; een klein handdoekje voor onderweg. Het was me al opgevallen dat bij openbare toiletten weinig mogelijkheden zijn om je handen te drogen. De Japanse dames hebben dan ook altijd een klein handdoekje bij hen. Niet alleen zodat ze de handen kunnen drogen na een toilet bezoek, maar ook om zich even droog te deppen als het warm is en dergelijke. Ik vind het een leuk en echt typisch Japans cadeautje van mijn aardige gastvrouw!
Aangezien ik vanmiddag pas rond een uur of 3 kan inchecken bij mijn hotel in Osaka, kan ik nog de hele ochtend Kyoto onveilig maken! Er staan voor deze ochtend 2 bezienswaardigheden op het programma: Kinkaku-ji tempel en Nijo kasteel. Ik heb er zin in!

Ik pak de bus naar Kinkaku-ji, wat officieel Rokuon-ji heet, maar haar bijnaam heeft gekregen omdat het gehele paviljoen is bedekt met zuiver bladgoud. De tempel is duidelijk het mooiste meisje van de klas. Ze ligt in een prachtige omgeving en glimt je tegemoet! Het is alleen jammer dat je hier niet naar binnen mag en ook niet lekker zelf door de omgeving kan dwalen. Er is een vaste route waar je niet vanaf mag wijken.

Onderweg word ik aangesproken door een Japanse man die zegt dat hij leraar is, en vraagt of er een drietal studenten van hem een stukje met mij mogen meelopen zodat ze hun Engels een beetje kunnen oefenen. Tuurlijk mogen ze dat, ik vind het wel gezellig! Ik word trouwens wel vaker aangesproken met de vraag of ik even met iemand wil praten. En het komt ook voor dat een jonger persoon ineens voor mij springt om een Engelse kreet als “Have a nice day” of “Take care, man” eruit te gooien. Ik moet dan altijd even lachen en antwoord steevast met “arigatou gozaimasu”.

Na het bezoekje aan de tempel drink ik in een theehuis nog een lekker kopje matcha thee en pak vervolgens de bus naar het Nijo kasteel.
Dit kasteel behoorde in de Edo periode toe aan het Tokugawa Shogunaat, en heeft 2 ringen van verdedigingswerken, beide omgeven door een gracht. Kenmerkend zijn de “nachtegaalvloeren” in het Ninomaru paleis waar de Shogun woonde. Deze vloeren zijn nl zo gemaakt dat als je eroverheen loopt het net lijkt alsof je vogels hoort tjirpen.
Het kasteel wordt ook beschreven in het boek “The Key to Midnight” van Dean Koontz, wat voor mij een reden was om er naartoe te gaan. Ik wilde namelijk zelf weleens die vloeren horen tjirpen! En ik word niet teleurgesteld. Het is een en al vogelgezang in het kasteel! Nadat ik een rondje door de tuinen heb gelopen is het tijd om de trein te pakken naar mijn volgende bestemming: Osaka.

In Osaka word ik welkom geheten middels een heuse Harry Potter trein! Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Wat is dit ontzettend gaaf zeg! De trein stopt bij Universal City Walk, waar ik ook mijn hotel vind voor de komende nachten. Ik verblijf in het Keiho Universal City hotel, op 3 minuten lopen van de ingang van Universal Studios. Echt ideaal!
Het hotel zelf is ook verschrikkelijk leuk. Bijna een sprookjes hotel! Iedere verdieping heeft een eigen thema en ik verblijf in het bos/park thema. Ik zie dat het plafond op mijn kamer is beschildert met wolken en dat er sterren op zijn geplakt welke ’s nachts licht geven in het donker. Ik ben gelijk verliefd!

Zodra ik een beetje ben gesetteled ga ik de City Walk verkennen. Deze is heel anders dan in Orlando, een stuk kleiner, maar ook erg gezellig, en met een aantal bekende ketens als Bubba Gump en TGI Friday’s.
Ik neem een kijkje in de Universal Studio Store, waar ik meteen word besprongen door een verkoopster. Ze pakt een handpop van Jaws en begint gekke grom geluiden te maken terwijl ze met de handpop naar mij toekomt. “Oh nooo!! It’s Mandy!” roep ik, terwijl ik zogenaamd wegduik voor de handpop. De verkoopster staat een beetje vreemd te kijken, dus ik leg haar uit dat ik iemand ken die Mandy heet en een echte haaibaai is. De vrouw knikt begrijpend, zij kent ook wel zo’n type. Vervolgens pakt ze de pop weer beet en rent ze achter me aan door de winkel: ‘Mandy Jaws! Growl growl!’ Ik kom niet meer bij van het lachen.
Even later staat de vrouw weer achter mij, maar nu met een handpop van Snoopy. Snoopy is lief en wil kopjes geven. Maar zodra ze dichterbij komt begint ze luid te blaffen en te happen. Nu kan je me echt opvegen. Dit mens is hartstikke gek! Geweldig! Ik pak ook maar een pop (Elmo) en zo staan we samen een tijdje in de winkel gekke geluiden te maken. Ja, ik ben helemaal op m’n stekkie hier!

Nadat ik een rondje heb gemaakt over de City Walk en bij Wolfgang Puck een hapje heb gegeten hou ik het voor gezien. Tijd om in mijn sprookjeskamer naar dromenland te gaan.

Torii & Totoro

Maandag 23 mei 2016
Tijdens het uitstapje van gisteren is gebleken dat ik mij aardig heb verkeken op het aantal bezienswaardigheden waar ik naartoe kan op een dag. Om niet als een kip zonder kop rond te rennen om maar zoveel mogelijk te kunnen zien, besluit ik om een aantal dingen te schrappen en mijn tijd te nemen bij de bezienwaardigheden waar ik wel naartoe ga. Het is allemaal veel te mooi om er in een sneltreinvaart doorheen te sjesen! Nadat ik een nieuwe reisplanning heb gemaakt loop ik naar het station, wat tijdens de spits altijd weer een avontuur op zich is!

Bestemming voor vandaag is Fushimi Inari-Taisha. Deze schrijn is gewijd aan de Kami Inari (God van de rijst), en is een van de oudste heiligdommen van Kyoto. Dankzij de vele indrukwekkende torii galerijen behoort de schrijn ook tot een van de bekendste. Degene die de verfilming van Memoirs of a Geisha hebben gezien kennen vast wel de scene waarin de kleine Chiyo door deze torii galerijen rent. Een prachtig gezicht, helemaal op het grote doek, En toen ik deze film had gezien wilde ik dat ook.

Vrolijk door de torii galerijen huppelen zit er niet in, of het moet crowd surfing worden, want jemig de pemig wat is het super druk!!!! De eerste set van torii’s zijn vrij laag en voelen in deze drukte erg beklemmend. Ik wil niets liever dan heel snel hieruit komen! Gelukkig zijn er tussen de galerijen vele rustpunten waar je even een hapje kan eten, iets kan drinken of gewoon even kan uitpuffen. En helemaal fijn is dat de meeste mensen het na een paar galerijen voor gezien houden en dat het dus steeds rustiger wordt. Ik kan er nu dan ook echt van genieten! En vooruit, even een sprintje door de torrii’s, net als kleine Chiyo.

Omdat ik nu alle tijd heb wil ik de gehele trail lopen. Dit valt niet altijd even mee in deze hitte, want de paden zijn ongelijk en er zijn veel trappen op en af. Maar het is het waard! Onderweg word ik beloond met prachtige vergezichten en indrukwekkende begraafplaatsen en altaren. Het voelt heel spiritueel om hier te zijn.
Wat ik bij deze schrijn ook heel veel zie, zijn standbeelden van vossen. Deze vossen heten Kitsunes en staan symbool als boodschapper of beschermer van Inari.


Echter het allerleukste wat ik tegenkom vandaag zijn 2 kleine poesjes. Waar mama poes is weet ik niet, maar ik ben er inmiddels wel achter dat Japanners dol zijn op katten, dus deze twee ukkies worden ongetwijfeld verzorgd. Toch zou ik ze het liefst in mijn tas willen stoppen en mee naar huis nemen! Ik ben er nu ook achter dat kat in het Japans Neko is. Iets wat wel handig is zodat ik niet meer hoef te miauwen tegen vreemde mensen! En iets dat ik eigenlijk ook wel had kunnen weten gezien alle kattenspelletjes die ik op de tablet speel. Anyways, aan het einde van de trail trakteer ik mezelf op een lekkere kakigori (geschaafd ijs met een beetje siroop erover) en krijg ik er gratis een kopje matcha ijsthee bij.

Hierna pak ik de trein terug naar Kyoto. Zodra ik in de trein stap word ik gewenkt door een dame dat ik bij haar moet komen zitten. Ook in de trein is het erg druk, maar ze houdt een plaatsje voor mij vrij omdat ze graag haar Engels wil oefenen. De dame draagt een mondkapje, iets wat je hier erg vaak ziet. Ze verteld dat ze dit doet omdat ze verkouden is en andere mensen niet wil besmetten. Heel anders dan bij ons, waar mensen vaak niet eens de moeite nemen om hun hand voor de mond te houden als ze moeten niezen.

Aangekomen op Kyoto pak ik de bus naar Kiyomizu-dera. Dit is een houten Boeddhistische tempel uit de 8ste eeuw. Aan de voet van de tempel ontspringt een bron, vandaar ook de naam, wat Helder Water betekent.
De tempel is prachtig, maar het mooiste is toch wel het uitzicht over Kyoto. Adembenemend!

Tenslotte wandel ik door de wijk Gion, in de hoop om een echte Geisha te zien. Een echte zie ik niet, maar ik zie wel heel veel neppers. Dit zijn dames die zich voor een dagje hebben verkleed als Geisha. Ze zien er allemaal even mooi uit en dit wil ik tijdens een volgend bezoekje aan Japan ook doen. Want dat ik hier nog een keer terug kom is iets dat zeker is! Wie ik ook zie is Totoro. Ken je My Neighbor Totoro? Dit is een film van Hayao Miyazaki, die ook verantwoordelijk is voor films als Spirited Away en Howl’s Moving Castle, en ook wel de Walt Disney van Japan kan worden genoemd. Voor vertrek wilde ik graag naar het Ghibli museum, wat gewijd is aan Miyazaki’s werk, en ik baalde verschrikkelijk toen ik hoorde dat het museum tijdens mijn reis gesloten is voor onderhoud. Ik vind het nu dan ook extra leuk om hier in Kyoto ineens tegen Totoro aan te lopen! Het is dan wel een grote pop, maar ik ben in awe!

Helemaal happy ga ik terug richting mijn ryokan, en eet ik eerst een lekker hapje bij mijn favoriete tentje, Salute, voor ik mij vervolgens onder dompel in de onsen. Het was weer een dag om door een ringetje te halen!

Op de fiets door Arashiyama

Zondag 22 mei 2016
Vandaag staat er een uitstapje gepland naar Arashiyama, een lief plaatsje nabij Kyoto wat vooral bekend staat voor het Monkey Park, bamboe bos en de vele mooie tempels. Het klinkt als een leuke stad en fris en fruitig stap ik ’s ochtends op de trein.
Aangekomen op het station van Arashiyama zie ik dat de tempel die ik graag wil bezichtigen een aardig eindje uit het centrum ligt. Ik heb helemaal geen zin om in deze warmte zo ver te moeten lopen, dus als lazy ass toerist zijnde huur ik lekker een fiets!

De fietsverhuurder legt uit hoe de fietsbel, handremmen en het slot werken. Ik knik bevestigend, hai hai. Dan kijkt de man van mij naar de fiets en besluit ie om het zadel wat hoger te zetten. Hier ben ik wel blij mee, want het fiest niet zo lekker om steeds je knieen in je nek te krijgen. Maar de man is nog niet klaar, want ook het stuur moet wat hoger en daarna wordt er ook weer aan het zadel gerammeld. Pas als hij helemaal tevreden is mag ik op pad.

Zoals ik inmiddels al een beetje gewend ben van mezelf ga ik eerst naar links waar ik naar rechts had gemoeten, maar daar kom ik gelukkig vrij snel achter. Wat ben ik blij met het fietsje! Ik zoef alle andere toeristen in volle vaart voorbij. Het is wel even wennen om aan de linkerkant van de weg te rijden, maar ik ben helemaal in mijn nopjes.

De tempel waar ik naartoe ga is de Otagi Nenbutsu-ji tempel. Deze tempel is ter ere van Kannon, dezelfde Kannon als van de tempel waar ik vrijdag ben geweest. Maar Otagi Nenbutsu-ji staat niet zozeer bekend voor Kannon, maar voor de 1200 kleine stenen beelden van Rakan, de discipelen van Buddha. De beelden staan verspreid over het complex en ieder beeld heeft een eigen gezicht. Het is een feest om te zien!
En omdat deze tempel zo ver uit het centrum ligt, is het voor de gemiddelde toerist niet bepaald een populaire tempel om te bezichtigen. Ik loop hier dan ook in mijn eentje rond, wat heel bijzonder aanvoelt.
Op de terugweg stop ik nog even bij de Seiyo-ji tempel, die ook al zo waanzinnig mooi is! Ik kijk werkelijk mijn ogen uit hier.

Vervolgens is het tijd voor het bamboo bos. Dit lijkt mij ook onwijs mooi! Het wordt alleen de eerste echte tegenvaller van de vakantie. Ik weet niet wat ik mij er precies van had voorgesteld, gewoon een bos waar je doorheen kan lopen alleen dan van bamboe ipv eikenbomen. Maar dat is niet zo. Je loopt over een normaal pad met aan weerszijde een hek en achter het hek staat de bamboe. Daar komt bij dat het zo verschrikkelijk druk is dat je over de mensen hoofden kan lopen. Het sprookjes idee wat ik ervan had is ver te zoeken. Maar dat geeft niet. Het kunnen niet alleen maar hoogtepunten zijn, dat zou saai worden.

Ik verlaat snel het bos en drink mijn teleurstelling weg met een kopje matcha ijsthee. Lekker verfrissend! Daarna stap ik weer op de fiets naar mijn volgende bestemming; Iwatayama Monkey Park.
Dit park ligt bovenop een berg en is het thuis van ca 170 Japanse makaken, ook wel sneeuwapen genoemd. De “wilde” apen lopen hier vrij rond en voor je de berg opgaat krijg je wat instructies mee: De apen niet in de ogen staren, hou afstand, niet aanraken, niet pesten en geen eten geven buiten de hut. Er staat nl een hut bovenop de berg, waar je lekkernijen voor de apen kan kopen en ze dat ook in de hut kan geven. De apen hangen dan vervolgens aan het gaas buiten de hut. Je mag ze geen ander eten geven en het ook geen eten buiten de hut geven.

Het is nog wel een aardig eindje klimmen om bij de top te komen. Op een bordje staat aangegeven dat het een wandeling van zo’n 20 minuten is, en in mijn geval klopt dat ook aardig. Er zijn ook mensen die sneller boven zijn, en de groep Amerikanen die gelijk met mij een kaartje kochten, hebben er ruim drie kwartier over gedaan. Maar het is de moeite waard! Bovenop de berg word ik beloond met een waanzinnig uitzicht en kan ik heel in de verte zelfs de Kyoto Tower zien liggen! Ik ben zo in awe dat ik helemaal niet in de gaten heb dat er een aapje voor mijn voeten is gaan liggen slapen.

Nou zijn deze makaken niet de mooiste apen om te zien, maar ze zijn wel heel aandoenlijk. Sommige apen smikkelen van een banaantje, anderen zitten elkaar te vlooien, en weer anderen bungelen in een boom of liggen heerlijk lui te slapen. Er is een mama aap met een heel klein babietje, en oh wat is die schattig!! Er is ook een aap een beetje stout geweest en die wordt meteen afgestraft door een paar anderen. Met brullende geluiden rennen ze achter elkaar aan. Best een beetje eng als 1 aap besluit om zich pal achter mij te verstoppen en er twee in volle vaart komen aan denderen. Ja hallo, daar wil ik niet tussen staan! Tot grote hilariteit van een paar kinderen slaak ik een gil en struikel ik nog net niet over mijn voeten als ik snel de andere kant op ren.

Ik blijf nog even genieten van alle capriolen en het mooie uitzicht, en begeef mij dan weer naar beneden om een hapje te eten en een rondje door de stad te fietsen. Wat een heerlijke dag! Als ik ’s avonds weer terug ben op mijn kamer zie ik dat mijn hoofd net zo rood is als van de makaken. Komt dit door de zon of ben ik zo rood door de warmte? Een beetje van beide zo blijkt, dus morgen extra goed insmeren en een hoedje op!

Van Tokyo naar Kyoto

Vrijdag 20 meiLichtelijk in paniek ben ik op het metrostation zoekende naar de shinkansen bullet trein richting Kyoto. Tijdens dit drukke spitsuur raak ik het overzicht even kwijt. Wat een gigantische mensenmassa! Ik zie de conducteur mensen letterlijk in de metro duwen, om maar zoveel mogelijk mensen tegelijk te kunnen meenemen. Vol verbazing kijk ik naar het tafereel wat voor de locals heel normaal is. Het is een wonder dat de deur nog dicht kan zo opgepropt staan ze. En het is helemaal een wonder hoe dit allemaal vlekkeloos verloopt.

Een stuk rustiger is het bij mijn Shinkansen trein. Voor vertrek had ik een JR pass gekocht, waarmee ik een week lang onbeperkt met de Japan Rail door het land kan scheuren. Deze passen zijn alleen voor toeristen en niet in Japan zelf te koop. Na het bestellen krijg je een voucher thuisgestuurd welke je vervolgens bij een JR ticket office moet omwisselen voor de daadwerkelijke pas. Dit heb ik meteen bij aankomst op de luchthaven gedaan, en ik heb toen ook gelijk een aantal treinritjes gereserveerd.
De trein is erg comfortabel en super snel. 2 uur en 45 minuten later sta ik al op het station van Kyoto!

Vanaf het station is het zo’n 3 minuten lopen naar de Ryokan waar ik de komende nachten verblijf. Omdat ik erg vroeg ben is mijn kamer nog niet gereed. No worries, ik laat mijn koffertje achter en loop vervolgens naar de Sanjusangen-do tempel. Deze tempel stond eerst niet op de planning om te bezichtigen, maar toen ik op Pinterest een aantal foto’s had gezien wilde ik er perse naartoe! En deze tempel ligt bijna om de hoek op een kwartiertje lopen van mijn Ryokan.

De Sanjusangen-do tempel staat bekend om de 1001 beelden van de Buddhist deity, Juichimen-senju-sengen Kanzeon, in de volksmond Kannon genoemd. In een enorme hal staat een gigantisch beeld dat wordt omringd door 1000 kleinere beelden (die nog steeds levensgroot zijn). Beelden van de God van de wind en God van de donder staan aan weerszijde van de tempel, en in een rechte lijn voor de 1001 beelden staan de bewakers van Kannon. Het is een erg indrukwekkend gezicht! Helaas mag je binnen geen foto’s maken ivm religieuze redenen. Ik zit eerst nog te denken om stiekem met de tablet een fotootje te maken, want dit is zo waanzinnig mooi, dat wil ik graag met iedereen delen. Maar ik heb net een kaarsje aangestoken in de tempel en op een wens stokje een wens geschreven, dat ik het niet wil riskeren om de Goden boos te maken. Het is in ieder geval schitterend om te zien! Ik kan mij haast niet voorstellen dat dit nog te overtreffen valt deze reis!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar kaarten, wierook en een geluksamulet. Buiten de tempel mag je wel gewoon foto’s maken, dus daar knipt mijn camera er stevig op los.

Ik vind het allemaal zo mooi dat ik veel te lang blijf kijken en moet rennen om op tijd te zijn voor de thee ceremonie die ik had geboekt. De locatie van het theehuis is makkelijk te vinden, deze ligt namelijk in dezelfde straat als mijn Ryokan. Met een knalrood hoofd en buiten adem meld ik mij bij Ju-An, de dame die de ceremonie geeft. Ik verwacht dat ik de laatste ben van de groep en zie het alweer helemaal voor me hoe ik onhandig binnen kom vallen. Maar nee, ik ben de eerste! Ha! De overige 5 mensen van de groep zijn allemaal verlaat en tegen de tijd dat zij aankomen zit ik al helemaal chill te wezen.

De groep bestaat uit een Brits stelletje, een Amerikaans koppel, een Australisch meisje en mijzelf. De twee stelletjes zijn erg gezellig, maar het Australische meisje vind ik maar een zeur. Maar goed, die moeten er ook zijn!
Ju-An begint de ceremonie met uitleg te geven over het hoe en waarom van bepaalde zaken en de geschiedenis van het thee drinken bij de Samurais. Daarna zet ze een kopje thee waar we allemaal van mogen proeven. De thee smaakt bitter maar zeker niet verkeerd!
Vervolgens sluit ze de ceremonie af en is het onze beurt om ons eigen kopje thee te zetten. We krijgen allemaal 2 snoepjes om de smaak te neutralizeren, een mooi kommetje en mogen vervolgens een lepeltje groene poeder (matcha) in dat kommetje doen. Daarna met een bamboo bakje water toevoegen en met een garde de poeder loskloppen zodat er een mooie schuimlaag op de thee ontstaat. We wachten even met drinken tot iedereen zo ver is, draaien dan ons kommetje 2 keer met de klok mee en slurpen maar! Als je het tenminste lekker vind… anders slurp je niet.
De ceremonie duurt in totaal bijna twee uur. Langer dan verwacht, maar dat komt denk ik omdat we zoveel vragen hadden. Tenslotte is het tijd om afscheid te nemen en krijgen we allemaal een certificaat mee naar huis. Het was een super leuke ervaring! Eentje die ik kan aanraden mocht je toevallig een keer in Kyoto zijn.

Inmiddels is mijn kamer ook gereed, dus ga ik terug naar de Ryokan om me even op te frissen. Een Ryokan is een traditioneel Japans verblijf. Je slaapt op de grond, er is een gemeenschappelijke onsen en er wordt een maaltijd geserveerd op de kamer, waar je een laag tafeltje met een kussen hebt om op te zitten. Natuurlijk staan er ook weer slippers en een kimono voor je klaar. Ik heb geen maaltijden bij mijn verblijf geboekt, maar ik krijg wel een pot thee, koekjes en crackers op de kamer. En mijn koffertje is ook al op de kamer gearriveerd!
Er is een klein tuintje met vijver waarin aardig wat karpers zwemmen. Heel mooi en rustgevend, en ik vind het nu al geweldig! Het enige nadeel? Dat de wifi waardeloos is. Maar het is vakantie, dus het is niet noodzakelijk om continu online te zijn!

Ik had gelezen dat hier in de buurt ook een vegan restaurant moet zitten, en ik besluit om daar vanavond een hapje te gaan eten. Het restaurant ligt verscholen achter een parkeerterrein en ziet eruit als een normaal huis. Dus ik loop er natuurlijk eerst 5 keer langs voor ik doorheb waar ik naar binnen moet. Het restaurant is echt super knus! Er staan geloof ik 6 tafeltjes en er is een kleine bar. Al het eten is veganistisch en organic. Ik bestel de maaltijd van de dag, gecombineerd met een choco en noten shake. De maaltijd bestaat uit allemaal kleine hapjes, het een nog lekkerder dan het andere. Typisch Japanse gerechten, waaronder een soort miso soep. Smikkelen en smullen! Dit is echt de lekkerste maaltijd wat ik tot nu toe heb gegeten deze reis. Zeker weten dat ik hier nog een keer terug kom voordat ik Kyoto verlaat.

Met een goed gevulde maag ga ik terug naar de Ryokan. Onderweg word mijn aandacht getrokken door luid geroep op straat. Er is iemand verkleed als clown die op een trommel slaat en iemand anders zwaait met een regenboogvlag. Ik ben benieuwd waar dit voor is en ga naar de groep toe om het te vragen. Het blijkt een protestmars te zijn tegen kernwapens. Ik complimenteer de mensen met hun goede zaak en roep even met ze mee: ‘No Nukes, No Nukes!’ Voor ik er erg in heb krijg ik van een oudere dame een bord in mijn handen gedrukt. Ik weet niet meteen of het de bedoeling is dat ik nu met ze meeloop en sta een beetje twijfelend te kijken. De dame roept er een jongere man bij die inderdaad bevestigd dat ik met hen moet meedoen. Maar alleen als ik wil hoor, geen verplichtingen, zes keer buigen en tien keer arigatou gozaimasu. Maar natuurlijk doe ik met ze mee! Iedereen met een beetje gezond verstand is toch tegen kernwapens? Dus hupsakee, ik zwaai het bord in de lucht en blijf enthousiast No Nukes No Nukes roepen. Het heeft wel wat, meelopen met een protestmars in Kyoto!

Met een goed gevoel sluit ik de dag af. Wat is dit toch een indrukwekkende reis!