Terug naar Tokyo

Donderdag 26 mei 2016Credit cards zijn in Japan niet zo vanzelfsprekend als in de VS. Hoewel er steeds meer bedrijven zijn die een CC accepteren, wordt mijn Mastercard nog geregeld aandachtig bestudeerd en vervolgens twijfelachtig teruggegeven omdat het geen JCB kaart is. De meeste Japanners betalen nog steeds met contant geld, dus om het mezelf gemakkelijk te maken betaal ik ook overal cash. Alleen begin ik langzaam door mijn centjes te geraken, dus tijd om weer wat geld te pinnen! Gisteren in Universal wilde ik al pinnen, maar daar kreeg ik van de automaat de melding dat ik een ongeldige pas had. No worries, dit lag aan de automaat en in Universal kon ik toch overal met credit card betalen.

Nadat ik ben uitgecheckt en mijn koffertje heb afgegeven, ga ik op de City Walk op zoek naar een ander pin automaat. Helaas, ook deze geeft de melding dat ik een ongeldige pas heb. En de volgende automaat spuugt de pas gelijk uit zonder dat ik ook maar een pinnummer heb ingevuld. Dit is het moment dat ik een beetje nare kriebels in mijn buik krijg. Ik krijg een dejavu van een paar jaar geleden, toen op Schiphol mijn kaart was gehackt en mijn hele rekening werd geplunderd toen ik in het vliegtuig naar Orlando zat. Het zou toch niet weer…. ??!!
Ik loop snel terug naar het hotel waar ik mijn rekening check en gelukkig de bevestiging krijg dat alles in orde is.
Maar waarom kan ik dan niet pinnen? Het “Maestro” teken staat toch duidelijk op de automaten aangegeven, en in Kyoto kon ik toch ook zonder problemen pinnen?

Ik besluit om naar het station van Shin Osaka te gaan. Dit is een groot station waar meerdere banken aanwezig zijn, en waar het vast wel moet lukken. En anders pak ik de trein naar Kyoto, daar ben ik met de Shinkansen in een kwartier en met mijn JR pas kan ik toch gratis reizen. Ondertussen stuur ik via Facebook een berichtje naar mijn bank, voor het geval de pas beschadigd is en dit de reden is dat ie het niet doet. Maar goed, in Nederland is het nog midden in de nacht, dus de komende uren verwacht ik geen reactie.

Aangekomen op Shin Osaka zie ik dat overal extra politie en beveiliging staat ivm het bezoek van Obama en de G7 top. Terwijl ik stampvoetend van ATM naar ATM loop, merk ik dat ik extra in de gaten gehouden word. Want wat moet een buitenlandse vrouw bij al die automaten doen? Da’s toch wel een beetje verdacht….
Maar dan zie ik gelukkig een bekend gezicht! Of tenminste, een bekend logo. Dit is van “Seven Bank”, dezelfde bank waarbij ik in Kyoto heb gepind. En jawel, hier word mijn pas gelijk geaccepteerd. Hoera! Opluchting alom.

Aangezien de zoektocht naar een pinautomaat aardig wat tijd heeft gekost, heb ik nu geen tijd meer om naar het kasteel van Osaka te gaan. Het zou nog wel lukken, maar om nu weer op zoek te moeten gaan hoe ik bij dat kasteel kom en me ter plekke moet haasten om alles een beetje te kunnen zien, heb ik geen zin in. Ik ga dus terug naar Universal City waar ik nog even kan relaxen, beetje shoppen en lekker lunchen.
Ik verwijder het FB berichtje wat ik naar mijn bank had gestuurd, haal mijn koffertje op bij het hotel en ga vervolgens weer naar Shin Osaka, waar ik op de Shinkansen naar Tokyo stap.

Drie uur later sta ik in Tokyo op het enorm drukke station waar ik een week eerder ook was. Gelukkig weet ik nu snel de weg te vinden en loop ik in 1 keer naar de juiste metro.
Ook hier is enorm veel beveiliging. In de lange hal van de trein naar de metro staat om de zoveel meter een streng uitziende militair. In deze haast futuristische stad voelt het net alsof ik in een Philip K. Dick boek ben beland. Geen prettig gevoel. Maar eenmaal in de metro voelt het weer als vertrouwd, en aangekomen bij Akasaka-Mitsuke voelt het helemaal als thuiskomen. Wat is dit toch een gezellige wijk!

Ik verblijf in hetzelfde hotel als vorige week, het Centurion Cabin and Spa hotel. In een vooruitziende blik leek het mij prettiger om op dezelfde locatie te verblijven, zodat ik al een beetje bekend zou zijn met de omgeving. Mocht het hotel dusdanig tegenvallen dan kon ik altijd nog op zoek naar iets anders. Maar ik vind het een super fijn hotelletje en heb de hele dag al uitgekeken naar het moment dat ik weer met mijn voetjes in de massagebak kan!
De dames van het hotel herkennen mij nog en ik word dan ook hartelijk verwelkomd. Deze keer verblijf ik echter niet in een capsule, maar heb ik gekozen voor een deluxe room. Iets meer ruimte vind ik wel lekker voor deze laatste nachten.

Later op de avond is het tijd om met wat andere reizigsters uit het hotel een lekker hapje te gaan eten bij een klein tentje om de hoek en een glaasje sake te drinken in een nog kleiner tentje. Gezelligheid!
Terug in het hotel vind ik een berichtje van mijn bank. Ondanks dat ik mijn bericht had verwijderd voordat ze het hadden gelezen, is het toch doorgekomen. De bank komt gelijk met allerlei oplossingen aanzetten, wat ik een prettig idee vind voor het geval er echt een probleem was met mijn kaart. Ik stuur een bedankje en vertel dat het inmiddels allemaal in orde is.

Het einde van de reis is inmiddels in zicht, maar ik mag eerst nog een paar dagen volop genieten van Tokyo. Zin in!

Van Tokyo naar Kyoto

Vrijdag 20 meiLichtelijk in paniek ben ik op het metrostation zoekende naar de shinkansen bullet trein richting Kyoto. Tijdens dit drukke spitsuur raak ik het overzicht even kwijt. Wat een gigantische mensenmassa! Ik zie de conducteur mensen letterlijk in de metro duwen, om maar zoveel mogelijk mensen tegelijk te kunnen meenemen. Vol verbazing kijk ik naar het tafereel wat voor de locals heel normaal is. Het is een wonder dat de deur nog dicht kan zo opgepropt staan ze. En het is helemaal een wonder hoe dit allemaal vlekkeloos verloopt.

Een stuk rustiger is het bij mijn Shinkansen trein. Voor vertrek had ik een JR pass gekocht, waarmee ik een week lang onbeperkt met de Japan Rail door het land kan scheuren. Deze passen zijn alleen voor toeristen en niet in Japan zelf te koop. Na het bestellen krijg je een voucher thuisgestuurd welke je vervolgens bij een JR ticket office moet omwisselen voor de daadwerkelijke pas. Dit heb ik meteen bij aankomst op de luchthaven gedaan, en ik heb toen ook gelijk een aantal treinritjes gereserveerd.
De trein is erg comfortabel en super snel. 2 uur en 45 minuten later sta ik al op het station van Kyoto!

Vanaf het station is het zo’n 3 minuten lopen naar de Ryokan waar ik de komende nachten verblijf. Omdat ik erg vroeg ben is mijn kamer nog niet gereed. No worries, ik laat mijn koffertje achter en loop vervolgens naar de Sanjusangen-do tempel. Deze tempel stond eerst niet op de planning om te bezichtigen, maar toen ik op Pinterest een aantal foto’s had gezien wilde ik er perse naartoe! En deze tempel ligt bijna om de hoek op een kwartiertje lopen van mijn Ryokan.

De Sanjusangen-do tempel staat bekend om de 1001 beelden van de Buddhist deity, Juichimen-senju-sengen Kanzeon, in de volksmond Kannon genoemd. In een enorme hal staat een gigantisch beeld dat wordt omringd door 1000 kleinere beelden (die nog steeds levensgroot zijn). Beelden van de God van de wind en God van de donder staan aan weerszijde van de tempel, en in een rechte lijn voor de 1001 beelden staan de bewakers van Kannon. Het is een erg indrukwekkend gezicht! Helaas mag je binnen geen foto’s maken ivm religieuze redenen. Ik zit eerst nog te denken om stiekem met de tablet een fotootje te maken, want dit is zo waanzinnig mooi, dat wil ik graag met iedereen delen. Maar ik heb net een kaarsje aangestoken in de tempel en op een wens stokje een wens geschreven, dat ik het niet wil riskeren om de Goden boos te maken. Het is in ieder geval schitterend om te zien! Ik kan mij haast niet voorstellen dat dit nog te overtreffen valt deze reis!
Bij het kleine winkeltje koop ik een paar kaarten, wierook en een geluksamulet. Buiten de tempel mag je wel gewoon foto’s maken, dus daar knipt mijn camera er stevig op los.

Ik vind het allemaal zo mooi dat ik veel te lang blijf kijken en moet rennen om op tijd te zijn voor de thee ceremonie die ik had geboekt. De locatie van het theehuis is makkelijk te vinden, deze ligt namelijk in dezelfde straat als mijn Ryokan. Met een knalrood hoofd en buiten adem meld ik mij bij Ju-An, de dame die de ceremonie geeft. Ik verwacht dat ik de laatste ben van de groep en zie het alweer helemaal voor me hoe ik onhandig binnen kom vallen. Maar nee, ik ben de eerste! Ha! De overige 5 mensen van de groep zijn allemaal verlaat en tegen de tijd dat zij aankomen zit ik al helemaal chill te wezen.

De groep bestaat uit een Brits stelletje, een Amerikaans koppel, een Australisch meisje en mijzelf. De twee stelletjes zijn erg gezellig, maar het Australische meisje vind ik maar een zeur. Maar goed, die moeten er ook zijn!
Ju-An begint de ceremonie met uitleg te geven over het hoe en waarom van bepaalde zaken en de geschiedenis van het thee drinken bij de Samurais. Daarna zet ze een kopje thee waar we allemaal van mogen proeven. De thee smaakt bitter maar zeker niet verkeerd!
Vervolgens sluit ze de ceremonie af en is het onze beurt om ons eigen kopje thee te zetten. We krijgen allemaal 2 snoepjes om de smaak te neutralizeren, een mooi kommetje en mogen vervolgens een lepeltje groene poeder (matcha) in dat kommetje doen. Daarna met een bamboo bakje water toevoegen en met een garde de poeder loskloppen zodat er een mooie schuimlaag op de thee ontstaat. We wachten even met drinken tot iedereen zo ver is, draaien dan ons kommetje 2 keer met de klok mee en slurpen maar! Als je het tenminste lekker vind… anders slurp je niet.
De ceremonie duurt in totaal bijna twee uur. Langer dan verwacht, maar dat komt denk ik omdat we zoveel vragen hadden. Tenslotte is het tijd om afscheid te nemen en krijgen we allemaal een certificaat mee naar huis. Het was een super leuke ervaring! Eentje die ik kan aanraden mocht je toevallig een keer in Kyoto zijn.

Inmiddels is mijn kamer ook gereed, dus ga ik terug naar de Ryokan om me even op te frissen. Een Ryokan is een traditioneel Japans verblijf. Je slaapt op de grond, er is een gemeenschappelijke onsen en er wordt een maaltijd geserveerd op de kamer, waar je een laag tafeltje met een kussen hebt om op te zitten. Natuurlijk staan er ook weer slippers en een kimono voor je klaar. Ik heb geen maaltijden bij mijn verblijf geboekt, maar ik krijg wel een pot thee, koekjes en crackers op de kamer. En mijn koffertje is ook al op de kamer gearriveerd!
Er is een klein tuintje met vijver waarin aardig wat karpers zwemmen. Heel mooi en rustgevend, en ik vind het nu al geweldig! Het enige nadeel? Dat de wifi waardeloos is. Maar het is vakantie, dus het is niet noodzakelijk om continu online te zijn!

Ik had gelezen dat hier in de buurt ook een vegan restaurant moet zitten, en ik besluit om daar vanavond een hapje te gaan eten. Het restaurant ligt verscholen achter een parkeerterrein en ziet eruit als een normaal huis. Dus ik loop er natuurlijk eerst 5 keer langs voor ik doorheb waar ik naar binnen moet. Het restaurant is echt super knus! Er staan geloof ik 6 tafeltjes en er is een kleine bar. Al het eten is veganistisch en organic. Ik bestel de maaltijd van de dag, gecombineerd met een choco en noten shake. De maaltijd bestaat uit allemaal kleine hapjes, het een nog lekkerder dan het andere. Typisch Japanse gerechten, waaronder een soort miso soep. Smikkelen en smullen! Dit is echt de lekkerste maaltijd wat ik tot nu toe heb gegeten deze reis. Zeker weten dat ik hier nog een keer terug kom voordat ik Kyoto verlaat.

Met een goed gevulde maag ga ik terug naar de Ryokan. Onderweg word mijn aandacht getrokken door luid geroep op straat. Er is iemand verkleed als clown die op een trommel slaat en iemand anders zwaait met een regenboogvlag. Ik ben benieuwd waar dit voor is en ga naar de groep toe om het te vragen. Het blijkt een protestmars te zijn tegen kernwapens. Ik complimenteer de mensen met hun goede zaak en roep even met ze mee: ‘No Nukes, No Nukes!’ Voor ik er erg in heb krijg ik van een oudere dame een bord in mijn handen gedrukt. Ik weet niet meteen of het de bedoeling is dat ik nu met ze meeloop en sta een beetje twijfelend te kijken. De dame roept er een jongere man bij die inderdaad bevestigd dat ik met hen moet meedoen. Maar alleen als ik wil hoor, geen verplichtingen, zes keer buigen en tien keer arigatou gozaimasu. Maar natuurlijk doe ik met ze mee! Iedereen met een beetje gezond verstand is toch tegen kernwapens? Dus hupsakee, ik zwaai het bord in de lucht en blijf enthousiast No Nukes No Nukes roepen. Het heeft wel wat, meelopen met een protestmars in Kyoto!

Met een goed gevoel sluit ik de dag af. Wat is dit toch een indrukwekkende reis!