Tokyo DisneySea

Dinsdag 17 mei 2016
De ochtend begint niet zo best. Ik krijg een verdrietig bericht van thuis dat mijn lieve poezenkind is overleden. Geheel onverwacht is dit bericht niet, ze was gewoon op, maar toch hakt het er even in en ben ik verdrietig dat ik nu niet thuis ben. Ik besluit om even een momentje rust te nemen voor ik op pad ga. Gezien het slechte weer verwacht ik geen grote drukte in Disney, dus ik hoef niet perse voor openingstijd daar te zijn.

Anderhalf uur later dan oorspronkelijk gepland stap ik op de bus naar Disney. Van het hotel krijg ik gratis een paraplu mee waar ik erg blij mee ben, want de regen komt echt met bakken uit de hemel!
Aangekomen bij Disney moet ik overstappen op de monorail naar Disney Sea. En dat is al een attractie op zich! Er zijn verschillende thema monorails en ik zit er in een ter ere van het 15 jarig jubileum van Tokyo Disney Sea.
Maar in tegenstelling tot de monorail in WDW, moet je er hier voor betalen. ¥260.-, en dat vind ik best duur voor die paar minuten!


Tokyo Disney Sea heeft net zoals de andere Disney parken verschillende landen. Het park ligt pal naast de Baai van Tokio en alle landen hebben dan ook een water thema: Mediterranean Harbor, American Waterfront, Lost River Delta, Arabian Coast, Mermaid Lagoon, Mysterious Island en Port Discovery.
Ik heb mij laten vertellen dat DisneySea het mooiste Disney park ter wereld is, maar aangezien ik nogal verknocht ben aan de Amerikaanse parken, ben ik ietwat skeptisch.

Bij binnenkomst ben ik echter gelijk om. Wat een waanzinnig mooi park!!! En wat jammer van de regen! Maar aan de andere kant ook weer niet, want het is ook wel een grappig gezicht om iedereen met paraplu’s te zien lopen. Als eerste ga ik naar Mysterious Island om te kijken of ik nog een faspass kan scoren voor Journey to the Center of the Earth. Zoals je misschien al vermoed is dit gedeelte van het park gewijd aan Jules Verne en is de attractie gebaseerd op zijn gelijknamige boek. Het is 1 van de meest populaire attracties van het park, en je moet snel zijn om een fastpass te halen. Maar als ik aankom zie ik dat de gewone stand by rij maar 15 minuten is. Ja, dan ga ik er natuurlijk gelijk in! Terwijl ik in de rij sta vraag ik me af hoe ik dat met de paraplu moet doen. In m’n handen houden, afgeven? Ik avonturier het wel. Zodra ik in de attractie mag plaatsnemen zegt de castmember dat er een speciale paraplu houder is. En inderdaad, aan de zijkant van het karretje zijn speciale paraplu houders gemaakt. Super handig!


De rit zelf is spectaculair. Zo geweldig! Ik denk zelfs dat het op dit moment mijn meest favoriete attractie is. Het is een beetje het idee van ‘The Mummy’ van Universal Orlando. Het begint heel rustig met een mooi ritje dwars door de aarde, en dan ineens sta je oog in oog met een bloeddorstig monster en verandert het rustige ritje in een snelle achtbaan. Fantastisch!
Ook 20.000 Leagues Under the Sea is een pracntige attractie, en hier staat 0 minuten wachttijd. Het hele gebied heeft een steampunk sfeertje en is gewoon super mooi.

En andere populaire attractie is de show Big Band Beat. Een Broadway style musical met allemaal lekkere swing muziek. Om deze show te kunnen zien moet je deelnemen aan de zgn lottery. Via een soort fastpass systeem kan je je entree ticket laten scannen en als je geluk hebt krijg je een kaartje voor 1 van de shows. Als je pech hebt dan moet je een paar uur van tevoren in een rij gaan staan om te kijken of je een plaatsje op het balkon kan bemachtigen. Aangezien ik zo laat in het park ben verwacht ik niet dat ik nog een kaartje kan ritselen via de loterij, dus loop ik gelijk naar het theater waar al een aantal mensen staan te wachten. Ik sluit aan in de rij, maar als het harder begint te regenen en er ook een wind komt opzetten, heb ik niet echt zin om anderhalf uur onoverdekt staan te kleumen. Een castmember is erg verbaasd dat ik de rij verlaat, en ik vertel haar dat ik toch ga proberen om nog een kaartje te bemachtigen via de loterij.
Dat blijkt een goede keus want ik krijg gelijk een kaartje voor de eerste show en ik heb ook nog eens een mooie plaats recht in het midden. Super!

Zodra ik het theater binnenstap word ik herkent door de verbaasde castmember. Ze is blij voor mij dat het is gelukt en samen staan we even op en neer te springen.
De show is gewoon top, met fijne nummers als ‘It don’t mean a thing if you ain’t got that swing’ en ‘Sing sing sing’, waarbij Mickey himself flink op een drumstel losgaat. Ik kan niet anders zeggen dat dit de beste show is van alle Disney parken!

Ook Tower of Terror en Indiana Jones zijn briljant, en hoe leuk is het dat er een dubbele carousel is waar je een ritje kan maken op de rug van Aladdin’s Genie? Ik moet toegeven dat dit inderdaad het allermooiste Disney park ter wereld is! En dan heb ik het enkel met een grauwe grijze lucht gezien. Kan je nagaan hoe mooi het is als het zonnetje schijnt!

Wat mij overigens opvalt is dat hier veel meer toeristen rondlopen dan in Disneyland. Gisteren kon ik de toeristen op 1 hand tellen, maar vandaag lopen er heel veel rond. Misschien valt het meer op omdat het een stuk rustiger is? De locals kunnen makkelijk zeggen van bekijk het maar, ik ga met dit weer niet in een achtbaan zitten. En de toeristen hebben die luxe vaak niet ivm beperkte reistijd, dus zij worstelen zich eerder door wind en regen.
Maar de locals die het weer wel trotseren zijn goed te herkennen aan alle knuffelberen die ze meesjouwen. Het is heel gewoon om een knuffelbeer mee te nemen naar het park en daar dan photoshoots mee te doen. Beer op een bankje, beer die een andere beer ontmoet, beer die naar een attractie kijkt, beer die net een churro heeft gekocht…. En het is ook altijd dezelfde beer: Duffy.

Had ik dat nog niet verteld? DisneySea is het huis van Duffy. Duffy is een knuffelbeer die Minnie ooit eens aan Mickey heeft gegeven om hem op reis gezelschap te houden (ik geloof tenminste dat dit het verhaal is). Djffy is mateloos populair hier, ik durf haast te zeggen dat hij populairder is dan Mickey en Co. Hij is ooit eens overgewaaid naar de Amerikaanse parken, maar daar heeft ie nooit de liefde gekregen als in Tokyo. Hij is inmiddels ook alweer weg uit Amerika, maar hier in Tokyo blijft ie even geliefd. Duffy heeft een vriendinnetje, Shellie May, en een BFF, de Italiaanse kat Gelatino. Met z’n drietjes zijn ze heer en meester over DisneySea.

Ik ben nooit echt warm gelopen voor Duffy, maar Gelatino vind ik geweldig! Ik had gehoopt om hem vandaag te ontmoeten, maar hij heeft nog geen meet and greet en is alleen te zien tijdens de shows. En laten deze nou zijn afgelast vanwege het slechte weer… Alleen de eerste show js doorgegaan, maar toen zat ik net bij Journey to the Center of the Earth.
Helaas, maar wel weer een goede reden om snel terug te gaan naar dit prachtige park!

DisneySea is vandaag tot 22:00 uur open, maar zo lang hou ik het niet vol. Ik ben verkleumd door de regen en wil een lekker heet bad nemen. Voor ik het park verlaat sla ik nog wat Gelatoni merchandise in, eet ik een lekker hapje en neem ik een kijkje bij het Disney Hotel. Daarna pak ik de bus terug naar mijn hotel en pak ik alvast m’n koffertje in, want morgen verhuis ik naar een ander hotel in hartje Tokyo. De eerste twee dagen zitten er alweer op! Ik had nog wel langer bij Disney willen blijven, maar ik kijk ook enorm uit naar alle nieuwe avonturen die komen gaan!

Tokyo Disneyland

Maandag 16 mei 2016
Ondanks dat ik gelijk als een blok in slaap val, ben ik een paar uur later alweer klaar wakker. Jetlag in combinatie met Netflix. Want het blijkt dat de Japanse Netflix wel heel veel leuke films en series heeft! Maar aangezien de wekker al om 6:15 uur afloopt, is het toch beter als ik nog wat ga slapen.
Ik lijk wel gek om zo vroeg op te staan! Maar er staat een dagje Disney op het programma, en daar moet je op tijd aanwezig zijn.

Om half 8 ben ik fris en fruitig onderweg naar de bushalte. Het is een komen en gaan van bussen, en ondanks dat ik weet dat ik bus 8 moet hebben, is het mij totaal niet duidelijk waar deze bus stopt. Alles staat natuurlijk in het Japans aangegeven. Maar Disney is in alle talen hetzelfde, dus uiteindelijk vind ik de juiste busstop.

De bus doet er ongeveer een kwartier over en stopt vrijwel voor de ingang. Gisteren had ik Cinderella’s Castle, Space Mountain en Big Thunder al vanaf de snelweg zien liggen, wat eigenlijk heel bizar was. En het voelt nou weer zo raar. Aan de ene kant is het zo vertrouwd en bekend, en aan de andere kant is het een totaal vreemde wereld!

Omdat ik via internet al een kaartje had gekocht, kan ik meteen aansluiten bij de rij wachtenden voor de gate. En het is mij nu ook gelijk duidelijk waarom de TDR blog erop hamerde om minstens een uur voor opening aanwezig te zijn. Ik ben er stipt om 8 uur en er staat nu al een enorm lange rij om naar binnen te komen. En deze rij wordt met de minuut langer!

Om 9 uur mogen we naar binnen. Het valt op dat de castmembers allemaal een bordje omhoog houden waarop staat: “Walk, don’t run”. Niet dat dit enige nut heeft, want de Disney fans rennen de castmembers voorbij om zo snel mogelijk een fastpass voor 1 van de rides te kunnen bemachtigen. Ik doe mee met de menigte, want mijn missie is om een fastpass te halen voor Winnie the Pooh en daarna Monsters Inc te doen.

Het fastpass systeem in Tokyo is nog hetzelfde als het systeem in WDW van enige jaren geleden. Je duwt je kaartje in een apparaat en vervolgens rolt er een fastpass uit met daarop een tijdstip wanneer je terug kan komen. Een simpel en makkelijk systeem dat altijd werkt.
Zodra ik de fastpass voor Pooh in mijn handen heb, snel ik naar Tomorrowland voor een ritje met Sulley en Mike Wazowski. Helaas is deze gesloten. Ok, dan naar Star Tours want deze heeft nu nog maar een wachttijd van 5 minuten! Zoals gewoonlijk is het een geweldig ritje en ik vind het helemaal leuk dat BB8 en Finn zijn toegevoegd!

Ook Pooh’s Hunny Hunt is super! Deze ride is totaal anders dan in Amerika en is zo verschrikkelijk gaaf! Echt een must do als je naar Tokyo Disney gaat. Ik zit werkelijk te stuiteren in mijn honingpotje! Letterlijk, want het honingpotje schud flink heen en weer. Super!

De oldies but goodies zoals Pirates, Splash Mountain en Haunted Mansion zijn vrijwel gelijk aan WDW en Disneyland Anaheim, met als enig verschil dat er nu Japans wordt gesproken. Toch blijven sommige teksten nog gewoon in het Engels. Zoals “We wants the red head!” en “Be sure to bring your death certificate if you want to join us”.

Het leukste vind ik de Hippity Hoppity Springtime Parade. Deze parade is enkel in de lente te zien en heeft een ontzettend catchy deuntje, en de schattigheid (of ‘Kawaii’ zoals ze hier zeggen) druipt er vanaf! Alle characters en dansers hebben bunny oortjes en konijnen broekjes aan. Zo leuk! Op een gegeven moment staat de parade even stil. Dit is het moment dat de dansers een egg race gaan houden. Op de muziek van Offenbach’s Can Can springen ze in het rond met grote eieren op een lepel of aan een touw. Het publiek krijgt instructies om met de handen mee te dansen en de characters staan op de wagens met pompoms te zwaaien. De parade is twee keer te zien vandaag, en ik zit beide keren vooraan!

Ook de Happiness is Here Parade en Electrical Parade Dreamlights zijn ongelooflijk mooi! Maar de Hippity Hoppity bunnies hebben mijn hart gestolen! Het hele park is overigens waanzinnig mooi. Echt alles is af. Ik kijk mijn ogen uit!

Het voornaamste verschil met Florida is dat er hier geen Brazilianen rondlopen. De meest luidruchtige groep zijn nu de Amerikanen. De kreet: ‘Y’all think they sell turkey legs over here? I want a damn turkey leg!’, is al van verre te horen. De Japanners zijn erg rustig. Ze wachten netjes op hun beurt, knikken beleefd, lachen verlegen, zwaaien enthousiast met beide handen, en zitten tijdens de parade op plastic kleedjes. Dat ik met m’n kont gewoon op de grond zit wordt met enige afkeur bekeken, dus op een gegeven moment pak ik maar een parkmap uit m’n tas om daar op te gaan zitten.

Andere verschillen zijn Main Street USA, dat hier World Bazaar heet en geheel overdekt is. Ook the Enchanted Tiki Room is totaal anders. Pierre, Jose, Fritz en Michael hebben hier Polynesische namen als Mahaima en Wahea (of zoiets, ik heb de naambordjes niet goed gelezen). De bekende theme song wordt niet gezongen, en op een gegeven moment komt Stitch tevoorschijn die zichzelf tot Big Kahuna heeft gedoopt en met de ukelele een lekker deuntje speelt. Het is geheel in het Japans, op sommige liedjes na die in het Hawaiiaans zijn, maar bij binnenkomst krijg ik een tablet in mijn handen gedrukt waar de Engelse vertaling op te volgen is. Erg attent!

Tokyo krijgt ook de award voor beste snacks. Een Dole Whip heb ik niet gezien, maar ze hebben hier wel vele aparte smaken popcorn (curry, honing en soja saus, om maar even wat te noemen), churro’s met koffie smaak en zoete rijstballetjes in de vorm van de Toy Story Aliens. Nom nom nom!!!

Qua drukte valt het allemaal nog wel mee. Een aantal rides hebben lange wachttijden, maar over het algemeen kan ik overal vrij snel doorlopen. Echt heerlijk! En het weer zit ook mee. Het is droog, de zon laat zich regelmatig zien, niet koud, niet te warm. Gewoon ideaal weer om een dagje door het park te hoppen! Alleen het vuurwerk wordt gestaakt ivm harde wind. Maar dit vind ik niet zo heel erg. Ik geniet ook zonder vuurwerk volop!

Veel te snel is het alweer 22:00 uur en sluit Disneyland haar deuren. De bushalte is snel gevonden en de bus laat ook maar een paar minuten op zich wachten. Ik ben lekker snel weer op mijn kamer, waar ik het bericht hoor dat er vanavond een aardbeving in de omgeving van Tokyo Disneyland is geweest. Huh? Serieus? Ik heb er werkelijk niks van gemerkt! Ik weet wel dat Pinocchio ineens plotseling stil stond, maar zoiets gebeurd wel vaker. Een beving heb ik niet gevoeld. Gelukkig maar!
Inmiddels is het tegen twaalven en wordt het tijd dat ik mijn bed opzoek. Morgen loopt de wekker nl weer om 06:00 uur af voor een tweede dagje Disney. DisneySea om precies te zijn. En daar heb ik onwijs veel zin in!